طور تجربى مرتبط با درك رفتار سازمانى مى‌باشند و (دوم اينكه) سازمانها به عنوان زمينه‌هاى اجتماعى بر سلامت افراد تأثير مى‌گذارند، ارتباطى كه داراى اهميت هنجارى براى هر فردى است كه به نوعى در ارتباط با بهبود شرايط انسانى مى‌باشد.

بسيارى از تئورى‌پردازان به سوء كاركردهائى كه ناشى از جزئى انگاشتن افراد دارد اشاره كرده و با طرح زمينه‌هاى اخلاقى مطرح مى‌كنند كه سازمانها بايد مسئوليت بيشترى را در قبال «كليت فرد» بر عهده گيرند. اين مباحث بى‌فايده نمى‌باشد اما اصول اخلاقى همه قضيه نيست. درك اين مسئله مهم است كه سازمانهاى رسمى به نوبه خود براى محدود كردن تكاليفى كه سرپرستان بر مرئوسان خود تحميل مى‌كردند، بوجود آمدند، توسعه تعاريف نقشى رسمى- تعاريف تعهدات افراد- گام مهمى در افزايش آزادى افراد بود. اينكه آيا وسعت سازمان بايد جنبه‌هاى بيشتر يا كمترى از زندگى افراد را دربر گيرد، يك اختلاف اساسى فلسفى است كه نگرش را از هم جدا مى‌كند.

بالاخره دو ديدگاه با نظرات كاملا مختلفى در مورد ماهيت اساسى سيستم‌هاى اجتماعى مشخص شده‌اند. اين تفاوتها در تصورات و استعارات متفاوتى كه در مكتب بكار مى‌برند، منعكس مى‌شود. براى مدل مكانيستى ساختار در نگرش سيستم عقلانى، سيستم طبيعى يك مدل ارگانيكى جايگزين مى‌نمايد. سيستم‌هاى عقلايى طراحى مى‌شوند، اما سيستم‌هاى طبيعى تكوين مى‌يابند اولى با طراحى آگاهانه و دومى با رشد طبيعى توسعه مى‌يابند سيستم‌هاى عقلانى با حسابگرى و سيستم‌هاى طبيعى با آزادى مشخص مى‌شوند. اين تصورات ساختار اجتماعى دست‌آورد جديد محسوب مى‌شود كه به ما در تفكرات سياسى و اجتماعى، تاريخ طولانى دارند. نظريه سازمان به عنوان ابزار مؤثر اقتصادى و تكنلوژيكى با كارهاى تئورى‌پردازان اجتماعى چون هوبس، لنين و سنت سايمون- اسلاف تيلور، وبر، فايول و سايمون- همراه شده است نظريه سازمان به عنوان سيستم‌هاى ارتباطى، طبيعى ضدعقلايى ارگانيكى به تئورى‌پردازان اجتماعى چون روسوپرادون، براك و