مى‌كند؛ زيرا انسان در مسير خود به سوى فضيلت و كمال، فقط از طريق وحى و نصّ الهى مى‌تواند «اهل فضيلت» را كه شايستگى رهبرى انسان به سوى عدل و فضيلت و كمال را دارند، بشناسد. خداوند متعال مى‌فرمايد:

فَلا تُزَكُّوا أَنْفُسَكُمْ هُوَ أَعْلَمُ بِمَنِ اتَّقى‌

پس خودستايى نكنيد، او پرهيزگاران را بهتر مى‌شناسد[١].

بَلِ اللَّهُ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ

بلكه تنها خداست كه هركه را بخواهد به نيكى ستايش مى‌كند[٢].

در اينجا لازم است آيات قرآن در اين باره را از نظر گذرانده و با استفاده از اين آيات مفهوم امامت را به همراه سه ويژگى آن مشخص كنيم:

خداوند متعال در قرآن كريم مى‌فرمايد:

أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ فَاللَّهُ هُوَ الْوَلِيُّ وَ هُوَ يُحْيِ الْمَوْتى‌ وَ هُوَ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ وَ مَا اخْتَلَفْتُمْ فِيهِ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَحُكْمُهُ إِلَى اللَّهِ ذلِكُمُ اللَّهُ رَبِّي عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ أُنِيبُ‌

[١] . سوره نجم: ٣٢.

[٢] . سوره نساء: ٤٩.