كلمه و يك صيغه‌ أَطِيعُوا آمده است‌[١] به اين معنا كه همان وجوبى كه براى اطاعت از رسول، ثابت است براى اولى‌الامر نيز ثابت است. از طرفى اطاعت از رسول، به طور مطلق واجب شده است و به تصريح قرآن كريم، هيچ حد و قيدى ندارد:

وَ ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا

آنچه را رسول خدا براى شما آورده، بگيريد [و اجرا كنيد]، و از آنچه نهى كرده، خوددارى نماييد[٢].

فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌

پس آنان كه فرمان او را مخالفت مى‌كنند، بايد بترسند از اينكه فتنه‌اى دامنشان را بگيرد، يا عذابى دردناك به آنها برسد[٣].

مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ‌

هر كه از پيامبر اطاعت كند، در حقيقت از خدا اطاعت كرده است‌[٤].

[١] . در اين آيه امر به اطاعت از خدا أَطِيعُوا اللَّهَ امرى مستقل است و امر به اطاعت از رسول و اولى الامر با تكرار دوباره فعل و با يك امر واحد بيان شده است: أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ.

[٢] . سوره حشر: ٧.

[٣] . سوره نور: ٦٣.

[٤] . سوره نساء: ٨٠.