امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ١٣٠ - ٣ - ٢ آيه تطهير

وَ أَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلَى رِجْسِهِمْ‌

و امّا آنها كه در دل‌هايشان بيمارى است، پليدى بر پليديشان افزوده‌[١].

إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ‌

به جز اينكه مردار باشد، يا خونى كه [از بدن حيوان‌] بيرون ريخته، يا گوشت خوك- كه اينها همه رجس‌است-[٢].

خلاصه آنكه، قدر متيقن از معناى رجس، هر چيزى است كه بايد از آن اجتناب كرد و جاى هيچ شكى نيست كه معصيت خدا- چه صغيره و چه كبيره- از امورى است كه بايد از آن اجتناب شود و به همين دليل، معناى طهارت اهلبيت (عليهم السلام) از رجس، تطهير ايشان از هرگونه گناه صغيره و كبيره مى‌باشد. همه مسلمانان اتفاق نظر دارند و روايات نيز به تواتر تأييد مى‌كنند كه اين آيه، درباره رسول خدا (ص) و على و فاطمه و حسن و حسين (ع) نازل شده است. به عنوان مثال، مسلم در صحيح در باب فضائل اهلبيت (عليهم السلام) و همچنين ترمذى در سنن و نيز ديگران نقل كرده‌اند كه اين آيه، در شأن ايشان است‌[٣] و زنان پيامبر (ص) را شامل نمى‌شود. در روايت‌

[١] . سوره توبه: ١٢٥.

[٢] . سوره انعام: ١٤٥.

[٣] . براى تفصيل ر. ك: معالم المدرستين، ج ١، ص ٣٦٢ و باب« عصمت اهل بيت( عليهم السلام)»