شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ٢٥٠ - پوشيدن لباس سياه در ايام حزن بر اهل بيت عليهم السلام

مى‌پردازيم تا آنكه شما راضى شويد، پس خداوند قبيح گرداند، زندگانى بعد از شما را».

مسلم بن عُوسجه اسدى بلند شد و گفت: «

وَلا افارِقُكَ وَلَو لَمْ يَكُنْ مَعِى سِلاحٌ اقاتِلُهُمْ بِهِ، لَقَذَفْتُهُمْ بِالْحِجارَةِ دُونَكَ حَتّى امُوتَ مَعَكَ؛[١]

هرگز از شما جدا نخواهم شد، و حتى اگر سلاحى براى مبارزه نداشته باشم، با سنگ به سوى دشمنان مى‌زنم تا آنكه جان شما حفظ شود».

سعد بن عبداللَّه حنفى بلند شد و گفت: «

وَاللهِ لَوْ عَلِمْتُ انّى اقْتَلُ ثُمَّ احْيا ثُمَّ احْرَقُ حَيّاً ثُمَّ اذَرى يُفْعَلُ ذلِكَ لِى سَبْعِينَ مَرَّةً ما فارَقْتُكَ؛[٢]

به خدا قسم اگر مى‌دانستم كه من كشته مى‌شوم، سپس زنده شده و مرا آتش مى‌زنند دوباره زنده شوم، تا اينكه هفتاد مرتبه اين ماجرا را تكرار كنند من از شما جدا نخواهم شد».

زهير بن قين بلند شد و گفت: «

واللهِ لَوَدَدْتُ انّى قُتِلْتُ ثُمَّ نُشِرْتُ ثُمَّ قُتِلْتُ حَتّى اقْتَلُ هكذا الْفَ مرة؛[٣]

به خدا قسم دوست داشتم در راه شما كشته شوم، سپس زنده شده و دوباره كشته شوم، و اين ماجرا هزار بار تكرار شود».

[١]. ارشاد، شيخ مفيد، ج ٢، ص ٩٢؛ المزار، ابن مشهدى، ص ٤٩٢؛ اقبال الاعمال، ج ٣، ص ٧٦.

[٢]. روضة الواعظين، ص ١٨٤؛ ارشاد، شيخ مفيد، ج ٢، ص ٩٢؛ مناقب آل ابى طالب، ج ٣، ص ٢٤٩.

[٣]. روضة الواعظين، ص ١٨٤؛ بحارالانوار، ج ٤٤، ص ٣٩٣؛ مستدرك سفينة البحار، ج ٤، ص ٣٨٣.