شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ١٨ - زندگى نامهى استاد الفقهاء والمجتهدين، ميرزا جواد تبريزى قدس سره

از شاخصه‌هايى است كه در كمتر كسى از عالمان معاصر ديده مى‌شود.

اما در اين ميان، قرابت علمى آن مرحوم قدس سره با مرحوم آيت اللَّه خويى رحمه الله، ابهت خاصى را به شيوه علمى و نگارش فقهى و اصولى آن مرحوم قدس سره بخشيده است، به طورى كه همين ويژگى، در كنار دقت نظرهاى دقيق ايشان، پرجمعيت‌ترين درس فقه را، نصيبشان كرده بود با انتشار خبر حضور مرحوم ميرزا قدس سره در قم طلّاب به دور اين استاد گرانقدر حلقه زده و با شركت در محافل علمى ميرزا قدس سره بهره‌هاى وافى مى‌بردند. دقت نظر، تسلّط بالا، احاطه بر مبانى و شاگرد پرورى، از محسّنات درس ايشان بود كه ماحصل تلاش و كوشش شبانه روزى آن مرحوم قدس سره (كه بنابر نقل نزديكانشان، بيش از نيمى از شبانه روز را به مطالعه و تحقيق اختصاص داده بودند) تربيت صدها شاگرد فاضل، محقق و عالم، كه اغلب محققان نامى و فقهاى برجسته كشور به شمار مى‌روند و كرسى درس سطح عالى حوزه را به عهده دارند، سيره علمى و عملى آن فقيد سعيد موجب گرديده كه حوزه‌هاى علميه، ساليان سال مديون زحمات شبانه روزى و ثمرات باقيه ايشان باشند. اما در اين ميان نكته‌اى كه بسيار محفوف مانده، حجب و حياى ذاتى آن مرحوم و نيز حساسيت ويژه‌اى است كه نسبت به دورى از شهرت و تبعات ناشى از آن داشته‌اند. در عين اينكه از ميرزا قدس سره، به عنوان آخرين حلقه اتصال به فقهاى عظام شيعه و استوانه‌هاى تأثيرگذار حوزه ياد مى‌شود، بارها مشاهده مى‌شد كه با طلاب و دانشجويان حتى جوانان، به مباحثه نشسته و هيچ گاه مرجعيت‌