شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ٥٩ - استحباب زيارت(قبر پيامبر صلى الله عليه و آله و اولياى خدا عليهم السلام)

دست يا گونه بر قبر پيامبر صلى الله عليه و آله به جهت ابراز محبت است و اشكالى ندارد.

و در نحوه ابراز مودت به پيامبر صلى الله عليه و آله و ميزان آن، مردم در رتبه‌هاى مختلف مى‌باشند، مثلًا بعضى از مردم با مشاهده‌ى جمال دل آراى پيامبر صلى الله عليه و آله اختيار از دست مى‌دادند و به سوى او مى‌شتافتند، و عده‌اى به خاطر وقارى كه داشتند شتاب نمى‌كردند، در تمام اين موارد خير است».

٥. «

عن أبي الدرداء قال: إن بلالًا مؤذّن النبيّ صلى الله عليه و آله رأى في منامه رسول اللَّه صلى الله عليه و آله وهو يقول: ما هذه الجفوة يا بلال! أما آن لك أن تزورني يا بلال؟! فانتبه حزيناً خائفاً، فركب راحلته وقصد المدينة، فأتى قبر النبيّ صلى الله عليه و آله فجعل يبكي عنده ويمرغ وجهه عليه، فأقبل الحسن والحسين عليهما السلام فجعل يضمّهما ويقبّلهما؛[١]

از ابى درداء نقل شده كه گفت:

بلال مؤذن پيامبر صلى الله عليه و آله در خواب آن حضرت را ديد، پيامبر صلى الله عليه و آله به بلال فرمود: اين چه جفايى است اى بلال، آيا وقت آن نشده كه به زيارت من بيايى؟ سپس بلال به قصد زيارت حضرت صلى الله عليه و آله سوار بر مركب به سوى مدينه حركت كرد. چون به كنار قبر رسول خدا صلى الله عليه و آله رسيد گريه كنان خود را بر قبر انداخت و صورتش را به خاك قبر مى‌ماليد، تا حسن و حسين آمدند، بلال آن دو را به آغوش كشيد و مى‌بوسيد».

[١]. تاريخ دمشق لابن عساكر، ١٣٧/ ٧؛ مختصر تاريخ دمشق، ١١٨/ ٤، ٢٦٥/ ٥؛ تهذيب الكمال، ٢٨٩/ ٤؛ اسد الغابة، ٢٤٤/ ١؛ وفاء الوفا للسمهودي، ١٣٥٦/ ٤؛ شفاء السقام، ٥٣؛ مشارق الأنوار، ١٢١/ ١.