شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ١٧٠

آيه‌ى قرآن مى‌فرمايد: «الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ»[١]، پس چرا ما شيعيان در محرم و صفر اين همه بى‌تابى، گريه و سينه زنى مى‌كنيم؟

بسمه تعالى: آنچه كه در روز عاشورا بر اهل بيت عليهم السلام گذشته، مصيبت مذهب و دين است و جزع بر مصائب اهل بيت عليهم السلام از جمله گريه، عبادت است و آيه‌ى قرآنى كه ذكر كرديد، ناظر به مصيبت شخصى است، مانند كسى كه عزيزى را از دست دهد نه آنكه مصيبت دينى باشد؛ مصيبت امام حسين عليه السلام ارتباط مستقيم با دين دارد و هر آنچه كه مرتبط با دين است بايد آن را زنده نگاه داشت؛ زيرا كه دين به بركت آن استمرار پيدا كرده است و آنچه انجام مى‌گيرد به توصيه‌ى خود ائمه‌ى اطهار عليهم السلام است.

قالَ الصَّادِقُ عليه السلام لِلْفُضَيْلِ: تَجْلِسُونَ وَتتحَدّثُونَ؟ فَقالَ: نَعَمْ، فقالَ: إِنَّ تِلْكَ الْمَجالِسَ احِبُّها فَاحْيُوا أَمْرَنا، فَرَحِمَ اللَّهُ مَنْ احْيى‌ أَمْرَنا؛[٢]

امام صادق عليه السلام از فضيل پرسيد: آيا (دور هم) مى‌نشينيد و حديث و سخن مى‌گوييد؟ گفت: آرى! فرمود: اين گونه مجالس را دوست دارم، پس امر (امامت) ما را زنده بداريد. خداى رحمت كند كسى را كه امر و راه ما را احيا كند.

قالَ الصَّادِقُ عليه السلام: ... كُلُّ الْجَزَعِ وَالْبُكاءِ مَكْرُوهٌ سِوَى الْجَزَعِ وَالْبُكاءِ

[١]. سوره‌ى بقره، آيه‌ى ١٥٦.

[٢]. وسائل الشيعه، ج ١٠، ص ٣٩٢.