شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ٦٢ - رد بر اين تيميه

صلب أبيه، كما أخبرت بذلك عائشة وعبداللَّه بن الزبير؛[١]

ابن قدامه حنبلى در كتاب «مغنى» گفته: دفن شدن در قبرستانى كه صلحا و شهداء در آن زياد مدفون هستند، مستحب است، زيرا در جوار خوبان و به بركت آنان، ميت آرام مى‌گيرد. تبرك جستن به قبر شريف پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله و طلب شفا از تربت ايشان سنت و سيره صحابه و تابعين بوده، و با اين سنت حسنه كسى مخالفت نورزيده مگر حكام ستمكار بنى اميه، مثل مروان بن حكم كه رسول خدا صلى الله عليه و آله او را از مدينه اخراج كردند و مورد لعن خداوند قرار گرفت، در حالى كه هنوز به دنيا نيامده بود، همانطور كه از عائشه وعبداللَّه بن زبير نقل شده».

ردّ بر اين تيميّه‌

قرنهاست كه مسلمانان جهان، طبق يك سيره حسنه و سنت پذيرفته شده و با پيروى از روايات وارده از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله، بر سر قبور اولياى خدا و بزرگان دين حاضر مى‌شوند و با اداى احترام نسبت به آنان، قبورشان را زيارت مى‌كنند و از ارواح مقدسه آنها كسب فيض مى نمايند و به ياد ارزشها و اصالتهايى مى‌افتند كه اين بندگان خوب خدا، همواره منادى آن بوده‌اند.

با وجود اين، در نيمه اوّل قرن هشتم، شخصى به نام ابن تيميه (عليه لعائن اللَّه) ظاهر شد و زيارت قبور را نوعى بدعت دانست و با تمسك به مطالب‌

[١]. مجمع الزوائد، ٢٤١/ ٥؛ الاستيعاب، ٤٢٥/ ٣، ترجمة مروان بن الحكم، وترجمة مروان بن الحكم‌من اسد الغابة، ١٤٤/ ٥، رقم ٤٨٤١؛ السنن الكبرى للنسائي، ٤٨٥/ ٦.