شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ١٢٣

آنان، از باب مخالفتشان است با مخالفين ما، پس تو اين صورت هايى كه حرارت آفتاب آنها راى در راه محبت ما تغيير داده، مورد ترحم خودت قرار بده و نيز صورت هايى راى كه روى قبر ابى عبد الله الحسين عليه السلام مى گذارند و برمى دارند، مشمول لطف و رحمتت بگردان و همچنين به چشم هايى كه از باب ترحم بر ما اشك ريخته اند نظر عنايت فرما و دل هايى كه براى ما به جزع آمده و به خاطر ما سوخته اند راى ترحم فرما. بار خدايا! به فريادهايى كه به خاطر ما بلند شده برس. خداوندا! من اين بدن ها و اين ارواح راى نزد تو امانت قرار داده تا در روز عطش اكبر كه بر حوض كوثر وارد مى شوند، آنها را سيراب نما يى.

و پيوسته امام عليه السلام در سجده اين دعا را مى‌خواندند و هنگامى كه از آن فارغ شدند عرض كردم:

فدايت شوم! اين فقرات و مضامين ادعيه‌اى كه من از شما شنيدم اگر شامل كسى شود كه خداوند عز وجل را نمى‌شناسد، گمانم اين است كه آتش دوزخ هرگز به آن فائق نيايد! به خدا سوگند، آرزو دارم آن حضرت (حضرت امام حسين عليه السلام) را زيارت كرده اما به حج نروم.

امام عليه السلام به من فرمودند: چقدر تو به قبر آن جناب نزديك هستى! پس چه چيز تو را از زيارتش باز مى‌دارد؟

سپس فرمودند:

اى معاويه! زيارت آن حضرت را ترك مكن.