شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ٢٤٣ - پوشيدن لباس سياه در ايام حزن بر اهل بيت عليهم السلام

نوشته شده است، گريزى نيست، خشنودى خداوند خشنودى ما اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله است، در بلاها استقامت مى‌ورزيم و شكيبايى داريم تا پاداش صابرين به ما رسد ... پس هر كه مى‌خواهد در راه لقاى خداوند نثار كند، آماده حركت با ما باشد كه من فردا صبح حركت خواهم نمود، ان شاء اللَّه تعالى».

حضرتش در علت حركتش به سوى كوفه فرمود:

«إنّى لم أخرج أشراً ولا بطراً ولا مفسداً ولا ظالماً وإنّما خرجت لطلب الإصلاح في امّة جدّى صلى الله عليه و آله، اريد أن آمر بالمعروف وأنهى عن المنكر، وأسير بسيرة جدّي وأبي علي بن أبي طالب (إلّا وأنّي أحقّ من غيري)؛[١]

من به جهت خودخواهى، گردنكشى، فتنه انگيزى و ستمگرى خارج نشدم؛ بلكه به قصد اصلاح امت جدم خروج كردم. مى‌خواهم به معروف فرمان دهم و از منكر باز دارم و بر سيره‌ى جدم و پدرم على بن ابى طالب عليه السلام رفتار كنم (در چنين شرايطى من از همه سزاوارترم)».

در منزلگاه بيضه، در مسير كوفه، خطاب به سپاه حر مى‌فرمايد: «

من رأى‌ سلطاناً جائراً مستحلّاً لحرم اللَّه، ناكثاً لعهد اللَّه مخالفاً لسنّة رسول اللَّه يعمل في عباد اللَّه بالإثم والعدوان فلم يغيّر عليه بفعل ولا قول كان حقاً على اللَّه أن يدخله مدخله‌

».[٢]

[١]. بحارالانوار، ج ٤٤، ص ٣٢٩.

[٢]. بحارالانوار، ج ٤٤، ص ٣٨٢؛ تاريخ الطبرى، ج ٥، ص ٤٠٣.