شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ٤٠ - استحباب زيارت(قبر پيامبر صلى الله عليه و آله و اولياى خدا عليهم السلام)
زيارت آخرت را به شما يادآورى مىكند».
عبداللَّه پسر احمد حنبل مؤسّس فرقه حنبلى مىگويد: از پدرم درباره حكم كسى كه به منبر رسول خدا دست مىكشد و تبرك مىجويد و آن را مىبوسد و با قبر نيز همين كار را مىكند تا ثواب ببرد، پرسيدم. گفت: اشكالى ندارد»[١].
شبههاى زاييده فكر وهابيت است كه قصد دارند با پوشاندن لباس بدعت و شرك بر قامت زيارت و استشفاء و تبرك جستن به قبور اولياى الهى، اين مسئله مهم اعتقادى را خدشهدار كنند.
غافل از آنكه اگر هر احترام و بوسيدنى عبادت بود، لازم مىآمد بوسيدن اطفال و كتاب خدا هم شرك و حرام باشد. روشن است كه هيچ مسلمانى به وسيله زيارت و بوسيدن مقابر شريفه، قصدش اين نيست كه به آنان نسبت خدايى بدهد و آنان را عبادت كند تا شرك لازم بيايد.
و قرآن كريم مىفرمايد: «اذْهَبُوا بِقَمِيصِي هذا فَأَلْقُوهُ عَلى وَجْهِ أَبِي يَأْتِ بَصِيراً وَ أْتُونِي بِأَهْلِكُمْ أَجْمَعِينَ»[٢] اشاره به اينكه حضرت يعقوب عليه السلام به
[١].« سألت أبي عن مسّ الرجل رمّانة المنبر يقصد التبرك وكذلك عن مسّ القبر فقال: لا بأس بذلك، وفي كتاب« العلل ومعرفة الرجال» ما نّصه: سألته- أي الإمام أحمد- عن الرجل يمسّ منبر النبيّ صلى الله عليه و آله ويتبرك بمسه ويقبله ويفعل بالقبر مثل ذلك- أي يمسّه ويقبله أيضاً- أو نحو هذا يريد التقرّب إلى اللَّه جلّ و عزّ فقال: لا بأس بذلك».( مستدرك حاكم، ج ٤، ص ٥١٥؛ وفاء الوفاء، ج ٢، ص ٤١٠؛ العلل احمد بن حنبل، ج ٢، ص ٤٩٢)
[٢]. سوره يوسف، آيه ٩٣.