شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ١٦ - زندگى نامهى استاد الفقهاء والمجتهدين، ميرزا جواد تبريزى قدس سره

در ميان سطرها همچون گوهرهايى گرانبها كنار هم چيده مى‌شود.

تمام كسانى كه از ايشان ياد كرده‌اند، جز ستايش و تعريف چيزى نگفته‌اند و بنابر شهادت تمام بزرگان، مرحوم ميرزا قدس سره قلّه‌هاى رفيع علوم مختلف از جمله فقه، اصول، كلام، رجال و ... را فتح كرده است.

آرى به حق كه او شايسته الطاف ويژه ربّانى بود و آيت حقّى كه، خود شيفته و دلسوخته اقطاب عالم امكان، و قطرات زلال اشكش كه همواره با ذكر نام و ياد مظلوميت، مظلوم‌ترين خاندان تاريخ، در صفحات اضمار محبّان جارى بود، خود گواهى صادق بر اين مدعاست كه با پژواكى به وسعت دامنه ازمان در قلب دوست داران ائمه اطهار طنين افكن بود. اين مرد سترگ و فقيه فقيد آيت اللَّه العظمى ميرزا جواد تبريزى قدس سره در عصر طوفان شبهات خصم، با صلابتى به ياد ماندنى، در دفاع از حريم بى بى دو عالم فاطمه زهرا عليها السلام با پاى برهنه قدم در مسلخ عشق گذاشت و با هر گامى كه بر جاده‌هاى تفديده جهل و نادانى پيش مى‌نهاد، داغ گرانى بر آمال و اميال شيطان صفتان مى‌گذاشت.

مرحوم ميرزا جواد تبريزى قدس سره در روز شهادت مظلومانه حضرت فاطمه زهرا عليها السلام با چشمى گريان و پايى عريان، اشك ريزان خود را به حرم و حريم ملكوتى دخت حضرت امام موسى كاظم عليه السلام رساند كه از امام رضا عليه السلام از ثواب زيارت آن بانو سؤال شد؟ حضرت فرمود: «

من‌