شعائر حسينى - تبريزى، جعفر - الصفحة ٢٤٨ - پوشيدن لباس سياه در ايام حزن بر اهل بيت عليهم السلام
وفاى اصحاب سيدالشهداء عليه السلام چگونه بوده است؟
وبا تقديم جان خود وفادارى خود را ثابت نمودهاند و در هنگام ورود به ميدان جنگ اينگونه بودند:
يَتَسابَقُونَ وَالْقَوا جِبالَ الْحَدِيدِ وَاسْتَقْبَلُوا الرِّماحَ بِصُدُورِهِمْ وَالسُّيُوفَ بِوُجُوهِهِمْ فَلَمْ يَجِدُوا الَمَ مَسِّ الحَدِيدِ
؛ ياران سيدالشهدا عليه السلام در ميدان جنگ از همديگر سبقت مىگرفتند و در مقابل آنها كونهى از نيزه و شمشير و ... بود، نيزهها را با سينهها و شمشيرها را با صورتهاى خود استقبال مىكردند و دردى احساس نمىكردند».
|
قَومٌ اذا نُودُوا بِدَفْعِ مُلِمَةٍ |
والخليلُ بينُ مُدَّعَّسٍ ومُكَرْدَسٍ |
|
|
لَبِسُوا القُلُوبَ على الدُرُوعِ وأقْبَلُوا |
يَتَهافَتُون على ذِهابِ الأَنْفُسِ |
|
آنان كسانى بودند كه وقتى براى دفع گرفتارى خوانده مىشدند، در حالى كه در مقابل دشمن بىشمار، كه عدهاى نيزهدار و عدهاى مجهّز به سلاح پشت سر هم اجتماع كرده بودند، قلبهاى خود را روى زرهها مىپوشيدند و بىمهابا براى جانبازى بر هم پيشى مىگرفتند و خود را در كام مرگ مىافكندند».