(س- ٩٦): شما در بعضى از سخنرانيهاى خود گفته‌ايد كه بزرگترين سبب براى رسيده بخدا، محبت بخداوند است و محبت بخداوند عبادت و امتثال واجبات و ترك محرمات را بسيار آسان ميكند چنانچه محبت مادر به اولاد زحمتهاى او را براى اطفالش گوارا مى‌سازد و چنانچه مى‌بينيم گاهى دوست جان خود را براى دوستش از دست مى‌دهد. و شما محبت بخدا را درجه بالاى ايمان به حساب آورده‌ايد و گفته‌ايد اولياء از مومنين عادى بمراتب بالاتراند و اضافه نموده‌ايد كه از محبت بخدا محبت به مخلوق او پيدا مى‌شود و به شعر سعدى اشاره كرده‌ايد كه ميگويد

بجهان خرم از آنم كه جهان خرم از اوست‌		عاشقم بر همه عالم كه همه عالم از اوست‌

و در ضمن صحبت‌هاى عارفانه خود، محبت بخدا را راه انقلابى، عرفانى و روحانى ناميده‌ايد. همه اينها درست است ولى ايرادى كه متوجه شما ميشود اينست كه محبت با خدا محقق‌شدنى نيست محبت مربوط به عقل نيست بلكه اثر احساسات و عواطف است و خود شما بهتر ميدانيد كه تعقلات و عواطف دو عالم جداگانه است و نميشود آثار يكى را بديگرى سرايت داد خداوند در عواطف و احساسات ما كه مربوط به محسوسات است جائى ندارد و ارتباط انسان بخداوند فقط از كانال تعقل انسان صورت ميگيرد كه در ان كانال از عواطف خبرى نيست.

(جواب): فرق فلسفه و دين در همين نكته است كه فلسفه وجود خداوند و