(اول) اينكه خواستن امريكه از قدرت كسى بيرون باشد بمنزله خدا دانستن ان كسى است و محمد بن عبد الوهاب ميگويد خواستن چيزى از فرد زنده شرك نيست چون او قدرت توانائى ان عمل را دارد.

او در كتاب كشف الشبهات خود ميگويد ما هرگز انكار نمى‌كنيم از اينكه استغاثه به مخلوق خدا در انچه كه بر آن توان دارد جايز است. ما تنها منكر آن استغاثه‌ايم كه نزد قبور اولياء و صلحاء انجام ميدهند، و يا در حال حيات‌شان در غياب‌شان و يا در حضورشان در چيزهائى كه بجز از خدا از قدرت ديگران بيرون باشد.

(دوم) اينكه خداوند بحضرت پيغمبر اكرم (ص) طبق آيات قرآن و احاديث معتبر قدرت شفاعت را داده است ولى طلبيدن شفاعت از انحضرت حرام و شرك است!!!! اين موضوع را بعضى از وهابيها ذكر كرده است و براى اثبات آن به اين آيه مباركه استدلال نموده است: أَنَّ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً مساجد از آن خداوند است پس با خدا احدى را مخوانيد.

البته هر دانشمند ميداند كه قول دوم بسيار ضعيف و واضح البطلان است زيرا آيه مباركه براساس خيال اين نويسنده مطلق خواندن و صدا زدن غير از خدا را در هر امر جزئى و كلى حرام و شرك‌آور مى‌سزد و به پندار اين غافل نادان اگر بكسى بگوئى كه اى فلانى اين كاسه را بده مشرك ميشوى و يا بگوئى اى فلانى اين چيز را بگير مشرك مى‌شوى!!!!

معناى آيه مباركه اينست كه هيچ كس را با خدا مخوان يعنى هيچ موجودى را شريك خدا در خدائى‌اش قرار مده و بان‌گونه كه خدا را بعنوان قادر