رسولخدا (ص) نشسته بود كه انحضرت فرمود: همانا نماز هيچ كسى از شما تمام نمى‌شود تا كه درست وضوء گيريد بشويد رو و دستهاى خود را و مسح كند سر و دو پا را تا كعبين.

يكى از دانشمندان اهل سنت كه بر سنن ابن ماجه تعليقه‌اى به اردو نوشته ميگويد طبرانى از عباد بن تميم از پدرش نقل ميكند كه او رسولخدا (صلى الله عليه و آله) را ديد كه وضوء گرفت و پاهاى خود را مسح كرد.

او ميگويد كه على و ابن عباس و انس بمسح قايل بودند بعد برگشتند (برگشت آنان از وجوب مسح محل نظر است) و از حسن بصرى و محمد بن جرير طبرى نقل ميكند كه قايل به تخيير بين مسح و شستن بوده‌اند و بعضيها گفته‌اند وجوب مسح نسخ شده است!!!! و از بعضى از ظاهريه نقل كرده كه بوجوب مسح و غسل هر دو قايل شده‌اند.

دو حديث ديگر

بخارى در صحيح خود از عبد الله بن عمر و نقل ميكند رسولخدا (صلى الله عليه و سلم) در يك سفرى از ما جدا شد وقتى باو رسيديم و نماز عصر ما رسيده بود و ما وضوء ميگرفتيم و پاهاى خود را مسح ميگرديم انحضرت بصداى بلند فرمود

ويل للاعقاب من النار

(كتاب العلم شماره ٦٠ و ٩٦) و مسلم نيز انرا در ص ١٣١ ج ٣ صحيح خود نقل كرده است.

از اين حديث معلوم ميشود مسح در بين صاحبه (رض) شايع بوده و انان به اساس آيه مباركه قرآن و سنت رسول الله (ص) مسح ميكرده‌اند و اما جمله:

ويل للاعقاب من النار (و اى از پاشنه‌ها از آتش) بمعناى نهى از مسح نيست‌