مطلق مى‌خوانى مخوان نه اينكه هيچ كسى را بهيچ نحو مخوان بلكه جمله اول آيه (ان المساجد لله) ميرساند كه دعا و خواستن در اينجا بمعناى عبادت است يعنى هيچ كس را با خدا عبادت مكن بنابراين آيه مباركه هيچ ربطى بپندار باطل وهابيان ندارد، پسران يعقوب (ع) بپدرشان گفتند يا ابانا استغفرلنا اى پدر براى ما استغفار كن.

و اما گفته ابن عبد الوهاب نيز مجمل و ضعيف است و بايد متوجه بود كه خواند غير بر سه گونه است.

١- خواستن از غير خداوند، بعنوان قادر مستقل و خواندن بعنوان قادر و مدبر بالذات.

٢- خواستن امر مقدور از كسى كه او را مخلوق و مقدور خداوند ميداند.

٣- خواستن امر غير مقدور از كسى كه او را مخلوق و مقدور خداوند ميداند.

قسم اول موجب شرك است و در ان اختلافى وجود ندارد حتى اگر مورد خواست امر مقدور ان غير باشد.

قسم دوم حتى باعتراف ابن عبد الوهاب هم جايز است.

قسم سوم لغو و بيهوده است مثل اينكه از مفلس قرض بخواهيم اين عمل حرام نيست تا چه رسد كه موجب شرك گردد. بهرحال مقام شفاعت براى پيغمبر (ص) ثابت است و روح مقدسه او زنده است و ادراك دارد و مسلمانان پيغمبر خود را شريك خداوند نميدانند بلكه ايشان را بنده خداوند مى‌دانند.

و عمده اينكه معناى عبادت چيست؟ اگر عبادت مطلق تعظيم باشد كه‌