و ادعاى اينكه كلمه (ارجلكم) عطف بر ايديكم است. ادعاى قوى نيست زيرا در تمام قرآن نظير ندارد و شايد در تمام لغت عربى و فارسى براى آن نظيرى پيدا ننمود. و از روش اهل محاوره بدور است.

براى توضيح بيشتر به اين مثال توجه كنيد كه اگر كسى بشما بگويد روها و دستهاى خود را با اب گلاب بشوئيد و سر و پاى خود را با روغن چرب كنيد، ايا اگر كسى بگويد مراد متكلم اينست كه فقط سر را چرب كنيد و پا را با گلاب بشوئيد شما ادعاى او را غلط واضح نمى‌دانيد؟

و در اين موضوع فرقى نمى‌كند كه حرف لام در كلمه ارجلكم بزير خوانده شود يا بزبر زيرا در فرض اول عطف بر ظاهر كلمه رؤسكم است كه مجرور است و در فرض دوم عطف بر محل رؤسكم است كه بخاطر مفعول بودن خود محلا منصوب است. و عطب بر محل مطابق قاعده است چنانچه در اوايل سوره برائت‌ (أَنَّ اللَّهَ بَرِي‌ءٌ مِنَ الْمُشْرِكِينَ وَ رَسُولُهُ) كلمه رسوله به ضم (پيش) لام خوانده ميشود و عطف بر محل كلمه جلاله (الله) است كه محلا بخاطر مبتدا بودن ضمه يعنى (پيش) دارد هرچند در ظاهر بخاطر اينكه اسم حرف انّ است زبر (نصب) دارد.

در سنن ابن ماجه بشماره (٤٥٨) از الربيع نقل ميكند كه ابن عباس گفت:

ان الناس ابوالا الغسل و لا اجد فى كتاب الله الا المسح‌

يعنى مردم جز شستن پاها را نمى‌پذيرند و من در كتاب خداوند نمى‌يابم مكر مسح پا را.

و نيز ابن ماجه بشماره (٤٦٠) از رفاعه حديث ميكند او نزد حضرت‌