و نيز بخارى در كتاب الاشربة صحيح خود بشماره (٥٩٢٣) از حضرت على نقل ميكند كه از اب آشاميد و رو و دو دست خود را شست و ذكر راسه و رجليه و ظاهرا لفظ ذكر محرف مسح است يعنى سر و دو پا را مسح كرد.

نتيجه اينكه اين احاديث با احاديثى كه شستن را بيان ميكند درباره غسل پاها و مسح انها متناقض است كه از درجه اعتبار ساقط ميشوند و بايد به آيه قرآن مجيد عمل نمود كه مسح را معين ميدارد و ائمه اهل البيت نيز مسح پاها را لازم دانسته‌اند ..

(س- ٥): ايا عدالت اجتماعى در فلسلفه ارسال رسل و انزال كتب اسمانى مدخليت دارد؟ و ميشود گفت كه دين براى عدالت اجتماعى آمده است؟

جواب: فلسفه اديان الهى و نبوت انبياء و شرايع اسمانى توجه انسان بخدا و ايمان به او و معرفت خدا و عبادت و پيروى از احكام الهى در تمام شئونات زندگانى ميباشد. (هو الذى بعث فى الاميين رسولا منهم يتلو عليهم آياته و يزكيهم و يعلمهم الكتاب و الحكمة) عدالت اجتماعى يكى از بزرگترين مسايل بشرى است زيرا انسان زندگانى انفرادى ندارد و نمى‌تواند داشته باشد و بايد در اجتماع زندگانى كند و زندگانى اجتماعى بدون عدالت اجتماعى ميسر نيست و قهرا عدالت اجتماعى جزء كتاب است. و بعبارت ديگر عدالت اجتماعى جزء ان اموريست كه دين براى انها فرستاده شده نه اينكه به تنهائى خود علت ارسال رسل و انزال كتب باشد.