الف: بخارى در صحيح خود از ابى هريره نقل ميكند كه حضرت پيامبر (ص) فرمود ابراهيم بجز سه دروغ دروغى نفرموده است (شماره حديث ٣١٧٩) ميگويم البته كه ان سه دروغ حضرت ابراهيم (ع) بگفته اين حديث در مقام تقيه بوده است. ولى بعضى از علماى ما، تقيه را بر انبيا جايز ندانسته‌اند.

ب: ابوداود در سنن خود ص ٢٨٢ ج ٤ كتاب الادب از دختر عقبه نقل ميكند كه حضرت پيامبر (ص) در سه مورد دروغ را جايز دانسته‌اند مردى كه بين مردم اصلاح ميكند و مردى كه در جنگ صحبت ميكند و مردى كه با زنش صحبت ميكند و زنى كه با شوهرش حرف مى‌زند.

ج: نوووى دانشمند شهير اهل سنت در ص ١٢٤ ج ١٥ حاشيه مسلم ميگويد فقها اتفاق دارند كه اگر ظالمى در طلب انسان پنهان شده‌اى باشد كه او را بكشد يا امانتى مردم را از تو بخواهد كه غضب كند واجب است كه بايد انرا پنهان سازى و بگوئى كه نميدانم و اين دروغ جايز است بلكه واجب است چون در دفع ظلم بكار مى‌رود، بنابراين حكم مذكور به اتفاق فقهاى اهل سنت معتبر است و نبايد كسى بر شما ايراد بگيرد.

٣- تقيه و نفاق‌

نفاق اينست كه باطل را در دل پنهان كند و حق را بر زبان آرد و تقيه نه تنها نفاق نيست كه درست بر عكس آن ميباشد زيرا تقيه پنهان نمودن حق و اظهار غير حق است، قرآن نفاق را شديدا كوبيده و محكوم نموده است ولى تقيه را مشروع دانسته: إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَ قَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالْإِيمانِ ... إِلَّا أَنْ تَتَّقُوا مِنْهُمْ تُقاةً ...

٤- تقيه و اصول مذهب تشيع‌