ولى جواب ان اينست كه خداوند در حق هيچ كس ظلم و ستم نمى‌كند، همه بدبختيها يا از تقصير خود بنده است يا براى تاديب و مصلحت مهم‌تر بنده و يا مصلحت نظام عمومى، كه در غير فرض تقصير بنده، در عوض به او پاداش زياد داده ميشود. بنابراين از خداوند جز خير و رحمت چيزى به بنده اش نمى‌رسد.

وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ‌

(دوم): انسان بفطرت خود كمال را دوست دارد و كامل را نيز دوست دارد، ما حاتم و نوشيروان و فلان شجاع و فلان دانشمند و فلان شهيد فداكار و فلان حكمران سياستمدار را نديده‌ايم و صدها سال قبل از ما از دنيا رفته‌اند ولى ما انان را بخاطر سخاوت و عدالت شجاعت و علم و ايثار و تدبير و زهدانان دوست داريم و اگر كسى به انان توهين كند ناراحت مى‌شويم و از انان دفاع مى كنيم و گاهى يكسال زحمت مى‌كشيم و كتابى در تثبيت شخصيت او مى نويسيم و سر ان اينست كه انسان كمال را دوست دارد و براى ان مرز زمان و مكان را نمى‌شناسد.

خداوند داراى كمال مطلق است و خالق همه كمالات است بنابراين انسان او را دوست دارد بلى توجه به رحمتهاى ارحم الراحمين (رحم‌كننده‌ترين رحم كنندها) و توجه بكمال خداى كامل و مكمل محبت ما را بذات مقدس او بوجود مى‌آورد.

و اما علامت محبت با خدا كه انسان به ان بفهمد كه با خدا محبت دارد يا نه و