در حديثى آمده است كه رسولخدا فرموده است ظرفى را كه سگ به زيان خود بليسد هفت مرتبه شسته شود، و از لازمه اين حديث نجاست دهن و لعاب سگ است و اينكه سگ نجس العين است و بقول سعدى.

سگ بدرياى هفتگانه بشوى‌		چونكه تر شد پليدتر باشد
خر عيسى گرش بمكه برند		چون بيايد هنوز خر باشد!

ولى مالك (ره) (رئيس مذهب مالكى) در اين حديث ايراد گرفته است و در نجاست دهن و لعاب سگ بر خلاف حديث فوق اشكال نموده است و گويا دليل او بر رد حديث دو چيز است:

يكى آيه مباركه قران كه ميگويد فَكُلُوا مِمَّا أَمْسَكْنَ‌ از گوشت حيواناتيكه سگ آنها را گرفته است (شكار نموده) بخوريد، وقتى خوردن حيوانى كه سگ آنها را بدهن گرفته باشد جايز باشد چگونه لعاب و دهن سگ نجس مى‌باشد؟

دوم اينكه علت طهارت، حيات است و با قيام اين علت در سگ زنده نمى شود آنرا نجس دانست. كسانيكه طبق حديث و احاديث ديگر سگ را نجس العين ميدانند هر دو دليل مالك را رد كرده‌اند و گفته‌اند كه حيات علت طهارة نيست و دليلى بر آن وجود ندارد و آيه مباركه كه خوردن شكار سگ را حلال نموده تنها نظر آن آيه به اين جهت است كه ذبح در حيوان شكارشده معتبر نيست و ميشود حيوانى را كه بوسيله شكار جان خود را از دست داده خورد