ملاحظه ميكنيد كه تعارض احاديث و اختلاف نظر در اعتبار آن احاديث و يا رسيدن و نرسيدن آن احاديث به مفتى‌ها موجب اختلاف فتاوى آنان ميگردد. و تعارض احاديث داستان ديگرى دارد.

(نمونه دوم): او زاعى (به امام ابو حنيفه) گفت چرا در موقع ركوع رفتن و هنگام سر بلند كردن از ركوع دستهاى خود را بلند نمى‌كنيد؟ او گفت براى اينكه از رسولخدا (ص) چيزى (در اين مورد) بصحت نپيوسته است اوزاعى گفت بصحت نپيوسته است؟ در حاليكه حديث كرد مرا زهرى از سالم از پدرش (عبد الله) ابن عمر كه رسولخدا (ص) دو دستش را بلند مى‌برد وقتيكه نماز را افتتاح ميكرد و در وقت ركوع و بلند شدن از ركوع. ابو حنيفه جواب داد كه حديث كرد ما را حماد از ابراهيم (نخعى) از علقمه و اسود از عبد الله ابن مسعود كه پيغمبر (ص) دستهاى خود را بلند نمى‌كرد مگر تنها در موقع افتتاح نماز. اوزاعى گفت من بتو از زهرى از سالم از پدرش نقل حديث ميكنم و تو ميگوئى كه حماد از ابراهيم نقل حديث كرده است ... (يعنى حماد و ابراهيم در مقابل زهرى و سالم و پدرش چه ارزشى دارند) ابو حنيفه جواب داد حماد فقيه‌تر از سالم بوده و علقمه كمتر از پسر عمر در فقه نبوده و اگر ابن عمر از نظر صحابى بودن فضيلت داشته كه اسود فضيلت زيادى دارد (ص ٣٧٠ اضواء على السنة المحمدية).