ترين شاهدى كه در اين‌جا وجود دارد حديث متفق‌عليه بين فريقين است كه انحضرت در مرض موت خود باصحاب حاضر در خانه ايشان امر كرد چيزى بياورند تا انحضرت كتابى (نامه‌اى) بنويسند كه امت پس از ايشان هرگز گمراه نشوند ولى جمعى از حاضران گفتند انحضرت هذيان ميگويد (نعوذ بالله) و جمعى موافق امتثال دستور بودند و نزاع بين‌شان واقع شد تا بالاخره انحضرت (ص) دستور داد از پيش او بروند.

يكى از مطالبى كه اين حديث دربر دارد دلالت ان بر قدرت نوشتن انحضرت است كه فرمود براى شما نامه بنويسم ولى اين احتمال هم است كه انحضرت بيكى دستور ميداد انرا بنويسد و الله العالم.

و بعضى از احاديث كه در صلح حديبيه وارد شده است دلالت دارد كه انحضرت مى‌خوانده و مى‌نوشته (رجوع شود به بخارى به شماره ٢٥٥٢ و ٤٠٠٥) ولى بر اين حديث اعتماد كردن مشكل است چون احاديث ديگر انرا تاييد نمى‌كند بلكه مخالف ان است‌

و تفصيل موضوع را در شرح نووى بر صحيح مسلم ص ١٢٧ ج ١٢ در كتاب جهاد مطالعه كنيد.

بنظر من توانائى انحضرت پس از رسالت ارجح و نزديك به واقع است ولى قطعى نيست و اما اينكه انحضرت چيزى نوشته باشند يا نه؟ مشكوك است و الله العالم.

(س- ٤٣): در عدد تكبير بر اموات كه اهل سنت چهار و اهل تشيع پنج ميگويند چرا اختلاف وجود دارد؟