جهانى شدن و جهانى سازى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٢ - تعريف دوم
دارد كه شكلگيرى نظامهاى دموكراتيك با اصالت رأى اكثريت، در جهان آينده در حال گسترش است.
اين توسعه در آن حد است كه فوكوياما حاصل آن را پايان تاريخ ناميده و مىنويسد: در طول چند سال گذشته، همگام با پيروزى ليبرال دموكراسى بر رقباى ايدولوژيك خود نظير سلطنت موروثى، فاشيسم و جديدتر از همه كمونيسم، در سراسر جهان، اتفاق نظر مهمى درباره مشروعيت ليبرال دموكراسى به عنوان تنها نظام حكومتى موفق به وجود آمده است. اما افزون بر آن ليبرال دموكراسى ممكن است نقطه پايان تكامل ايدولوژيك بشريت و آخرين شكل حكومت بشرى باشد و در اين مقام، پايان تاريخ را تشكيل مى- دهد. در واقع، شكست كمونيسم دليل پيروزى ارزشهاى ليبرالى غربى و پايان درگيرىهاى ايدولوژيك است.[١]
در ميان كشورهاى جهان، ٤٥ كشور وجود دارد كه اكثريت جمعيت آنها با سهمى بين حدود ١٠٠ درصد تا ٥١ درصد را مسلمانان تشكيل مىدهند.
جمعيت ٤٥ كشور مذكور در سال ٢٠٠٠، معادل يك ميليارد و ١٦٤ ميليون و ٤٠٠ هزار نفر است كه يك ميليارد و ٧ ميليون و ٨٩٩ هزار تن از آنان مسلمانان هستند (٥٦/ ٨٦ درصد، ٤٢ كشور از ٤٥ كشور مذكور عضو سازمان كنفرانس اسلامى هستند و كشورهاى قزاقستان، ازبكستان و اريتره با اين كه چنين مشخصهاى دارند، عضو سازمان مذكور نيستند. طبق جدول شماره ١، در سال ٢٠٠٠، ٤٦/ ١٩ درصد جمعيت كشورهاى جهان را جمعيت
[١] - مجتبى اميرى، ١٣٧٤، نظريه برخورد تمدنها، هانتينگتن و منتقدانش.