حكمت نامه عيسى بن مريم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٩٥ - ٧/ ٧٤ در جستجوى عيب هاى خود بودن و عيبجويى نكردن از ديگران

چشمانش مى‌خوابند؛ امّا دلش نمى‌خوابد. شفاعت كننده است، و به امّت او قيامت بر پا مى‌شود، و دست من بالاى دستان آنهاست [آن گاه كه با او بيعت كنند]. پس هر كه [با او] بيعت شكند، در حقيقت، به زيان خود شكسته است، و هر كه به پيمانش وفا كند، من هم بهشت را به او مى‌دهم. پس به ستمكاران بنى اسراييل بگو كه كتاب‌هاى او را از ميان نبرند، و سنّتش را تحريف نكنند، و به او سلام دهند؛ كه او را مقامى بلند است. اى عيسى! هر آنچه تو را به من نزديك مى‌گردانَد، بدان راه‌نمايى‌ات كردم، و از هر آنچه مايه دورى‌ات از من مى‌شود، بازت داشتم. پس به فكر خود باش.

٧/ ٧٣ هشدار در باره دنيا

اى عيسى! دنيا، شيرين است، و من تو را در آن به كار گرفتم [تا اطاعتم كنى‌].

پس، از آنچه تو را بر حذر داشتم، دورى كن، و از آنچه برايت پاك و روا داشتم، برگير.

ر. ك: ص ١٧٧/ دنيا دوستى.

٧/ ٧٤ در جستجوى عيب‌هاى خود بودن و عيبجويى نكردن از ديگران‌

اى عيسى! به كردار خويش چونان بنده گنهكار خطاكار بنگر، و به كردار ديگران، به سان خدايگان منگر. دل از دنيا بركش و بدان راغب مباش؛ كه نابود مى‌شوى.

ر. ك: ص ٢٠٩/ عيبجويى.