فیض در تعلیقات خود بر احادیث الوافی، معنای مفردات دشوار را توضیح می‌دهد؛ لیکن به صورت مختصر و بدون ارجاع و استناد لغوی. او این روش را در تمامی تعلیقات لغوی خویش در پیش گرفته است؛ مثلاً در توضیح معنای مفردات روایتی چنین می‌نویسد:

«السلم» بالکسر، الصلح و المسالم و ربما يفتح و بالتحريك الاستسلام. «تحلله» ای جعله حلة علی نفسه. و فی بعض النسخ بالجيم من الجلل بمعنی العطاء و الستر و لعله الأصح... .[١]

٢. بررسی سند

فیض در تعلیقات خود، به ندرت، به بررسی اسناد پرداخته و گاه تنها نوع حدیث را ذکر نموده است. به نظر می‌رسد که او در الوافی، قصد بررسی اسناد را نداشته و گاه تنها به اشاره‌ای کوتاه و گذرا بسنده نموده است؛ برای مثال، توضیح او درباره حدیث زیر گویای این مطلب است:

عن أبی عبدالله٧ قال: من حفظ من أحاديثنا أربعين حديثاً بعثه الله يوم القيامة عالماً فقيهاً.[٢]

فیض می‌نویسد:

هذا الحديث مشهور مستفيض بين الخاصة و العامة، بل قال بعضهم بتواتره و قد رواه أصحابنا بطرق کثيرة مع اختلاف اللفظ.[٣]

٣. شرح حدیث با تمسک به معارف قرآنی و بر اساس مبانی فلسفی

فیض کاشانی در شرح و تبیین معنای حدیث به معارف قرآنی و بالأخص دیدگاه‌های تفسیری خود تمسک می‌جوید. فیض اولین مرجع و مصدر پژوهشی خود را قرآن کریم می‌داند و پس از آن به احادیث پیامبر و اهل بیت تمسک می‌جوید. فیض بر خلاف بعضی اخباریان، معارف قرآنی و تفسیری را در رأس همت خویش می‌نهد. برای آشکار شدن این مطلب، به شرح او ذیل یکی از روایات الکافی نظر می‌افکنیم:

علی بن محمد، عمن ذکره، عن بن عيسی، عن محمد بن حمران، عن الفضل بن سکن، عن أبی عبدالله٧ قال: قال أميرالمؤمنين٧: إعرفوا الله بالله و الرسول بالرسالةِ و أولی الأمرِ بالأمرِ بالمعروفِ و العدلِ و الإحسانِ؛[٤]

علی٧ فرمود: خداوند را به واسطه خداوند بشناسید و پیامبر را به واسطه رسالت و پیامبری و اولی الامر را به واسطه امر به معروف و عدل و نیکی.

[١]. معارف، ١٣٨١، ٤٠.

[٢]. همان، ص٤٠١.

[٣]. الوافي، ج١، ص٥.

[٤]. همان، ص٧.