١ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص

علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ١٢٦ - روش فیض کاشانی در شرح احادیث غیر فقهی بر اساس کتاب الوافی

يا ١٠٣٦ق) و نشر آن در ايران و عراق، بيش‌تر علماي اصولي مشرب در ايران و عراق اخباري شدند و در نتيجه، توجه به حديث و علوم مختلف آن از رونق دوباره‌اي برخوردار گرديد. از علماي مشهوري كه به اين مسلك گراييدند، مي‌توان افراد زير را نام برد:

ملامحسن فيض كاشاني، صاحب الوافي،

ملامحمدطاهر قمي، مؤلف تحفة الأخبار در رد صوفيه (م١٠٩٨ق)،

شيخ حر عاملي، صاحب وسائل الشيعة،

سيد نعمتالله جزايري، مؤلف الأنوار النعمانية (م١١١٢ق).[١]

از اين‌رو، كتاب الوافي، يكي از جوامع حديثي متأخر محسوب مي‌گردد. اين كتاب جوامع اربعه پيشين را در برگرفته است.

الوافي داراي يك مقدمه، چهارده بخش با عنوان «كتاب» و يك خاتمه است: مقدمه كتاب، شامل سه مقدمه است: مقدمه نخست، در مورد شناخت علوم ديني، مقدمه دوم، در شناخت اسانيد و مقدمه سوم، درباره اصطلاحات و قواعد كتاب است.

فهرست چهارده گانه كتاب بدين ترتيب است: ١. کتاب العقل و الجهل و التوحید، ٢. کتاب الحجة،
٣. کتاب الإیمان و الکفر، ٤. کتاب الطهارة و الزينة، ٥. کتاب الصلاة و القرآن و المعاد، ٦. کتاب الزکاة و الخمس و المیراث، ٧. کتاب الصوم و الاعتکاف و المعاهدات، ٨. کتاب الحج و العمرة و الزیارت و المشاهد، ٩. کتاب الأمر بالمعروف و النهی عن المنکر و القضاء و الشهادات، ١٠. کتاب المعایش و المعاملات، ١١. کتاب المطعم و المشرب و التجمل، ١٢. کتاب النکاح و الطلاق و الولادة، ١٣. کتاب الموت و الإرث و الوصية، ١٤. کتاب الروضة.

فیض در مورد انگیزه خود از تألیف کتاب به سه نکته اشاره نموده است: ١. کتب اربعه بدون گردآوری و تبویب کافی نیست و شامل همه روایات مهم نیست. ٢. رجوع به این کتابها به علت اختلاف ابواب و تعارض عناوین با مواضع روایات. ٣. طولانی بودن روایات که ناشی از تکرار آنهاست.

او درباره کتاب الکافی ـ که آن را در میان اثر خود گنجانده است ـ چنین می‌نویسد:

اما الکافی، اگر چه برترین، مطمئن‌ترین، کامل‌ترین و جامع‌ترین جوامع حدیثی است، مشتمل بر اصول و عاری از زوايد است؛ اما بسیاری از احکام را نادیده گرفته و تمامی ابواب آن را ذکر ننموده است.

گاه بر یکی از دو طرف خلاف روایت ـ که توهم منافات[و تعارض] ایجاد می‌کند ـ بسنده نموده، در حالی که طرف منافی [و معارض] را ذکر ننموده و نیز مبهمات و مشکلات روایات شرح نشده است و در ترتیب برخی از کتاب‌ها، ابواب و روایات نیز خلل به وجود آمده است.[٢]

مؤلف الوافی، در مقدمه کتاب درباره تعلیقات و توضیحات خود بر برخی از روایات می‌نویسد:


[١]. موسوعة كشاف اصطلاحات الفنون و العلوم، ماده«برص».

[٢]. لغت‌نامه دهخدا، واژه «برص».