Gإِلَّا تَنصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّـهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثَانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُمَا فِي الْغَارِ إِذْ يَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَاتَحْزَنْ...F.[٣]

٥. صحبة بين كافر و كافرين:

Gفَنَادَوْا صَاحِبَهُمْ فَتَعَاطَى‌ فَعَقَرَF.[٤]

آنچه از مجموع ديدگاه‌هاي لغويان به دست می‌آید، اين است كه صحابه فقط به معناي ديدن و گفتگويي كوتاه نيست، بلكه براي اين‌كه نسبت به كسي معناي لغوي صحابه صادق باشد، بايد ملازمت و مصاحبتي بين آن دو نفر صورت گرفته باشد كه در عرف به آنها مصاحبت و صحابه گفته شود.[٥]

در تعريف اصطلاحي صحابه ديدگاه‌هاي مختلفي ابراز شده است؛ از جمله:

صحيح البخاري:

صحابي كسي از مسلمين است كه با پيامبر مصاحبت داشته باشد يا او را ديده باشد.[٦]

ابن عبدالبرّ:

بنا به تعريف لغوي، به هر كسي كه ساعتي با پيامبر مصاحبت داشته باشد، صحابي گويند.[٧]

ايشان ديدگاه پاره‌اي ديگر از علما را نيز به شرح زير ذكر مي‌كند:

السخاوي:

صحابي به كسي مي‌گويند كه حداقل چيزي كه بشود اسم صحبت را بر آن اطلاق كرد، با پيامبر مصاحبت داشته باشد و اگر مصاحبتش طولاني و مجالستش زياد باشد كه چه بهتر.[٨]

[١]. ر. ك: ميزان الحكمة، ج٥ عنوان الرزق باب ١٤٧٥ (الرزاق) و ١٤٧٦ (بسط الرزق وقبضه) و ١٤٧٨ (حكمة القبض والبسط).

[٢]. مسند الشهاب، ج١، ص٣٧٢، ح٦٤٢ عن أبي هريرة.

[٣]. کنزالعمّال، ج١، ص٣٧، ح٦٥.

[٤]. المعجم الأوسط، ج٧، ص٧٩، ح٦٩٠٨؛ بحارالأنوار، ج١، ص٢٢٧، ح١٨.

[٥]. الكافي، ج١، ص١٨، ح١٢ عن هشام بن الحكم و راجع تحف العقول، ص٣٨٧؛ بحار الأنوار، ج٧٨، ص٣٠١، ح١.

[٦]. منبع اصلي در اين تحقيق، كتاب دنيا و آخرت در قرآن و حديث، بحث زهد بوده است.

[٧] كارشناس ارشد قرآن و حديث.

[٨]. سوره كهف، آيه ٣٤.