موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٢١ - احكام عاريه

كنند كه اگر تلف شود عاريه كننده ضامن باشد، يا چيزى را كه عاريه كرده طلا و نقره باشد، بايد عوض آن را بدهد.

مسأله ٢٣٥٠- اگر طلا و نقره را عاريه نمايد و شرط كند كه اگر تلف شود ضامن نباشد، چنانچه تلف شود ضامن نيست.

مسأله ٢٣٥١- اگر عاريه دهنده بميرد، عاريه گيرنده بايد چيزى را كه عاريه كرده به ورثه او بدهد.

مسأله ٢٣٥٢- اگر عاريه دهنده طورى شود كه شرعاً نتواند در مال خود تصرف كند مثلًا ديوانه شود، عاريه كننده بايد مالى را كه عاريه كرده به ولىّ او بدهد.

مسأله ٢٣٥٣- كسى كه چيزى عاريه داده هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس بگيرد و كسى هم كه عاريه كرده هر وقت بخواهد مى‌تواند آن را پس دهد.

مسأله ٢٣٥٤- اگر ظرف طلا و نقره را براى زينت اتاق عاريه بدهند اشكال ندارد، ولى اگر براى استفاده حرام بدهند باطل است.

مسأله ٢٣٥٥- عاريه دادن گوسفند براى استفاده از شير و پشم آن، و عاريه دادن حيوان نر براى كشيدن بر ماده صحيح است.

مسأله ٢٣٥٦- اگر چيزى را كه عاريه كرده به مالك يا وكيل يا ولىّ او بدهد و بعد آن چيز تلف شود، عاريه كننده ضامن نيست، و در غير اين صورت ضامن است اگرچه مثلًا آن را به جايى ببرد كه صاحبش معمولًا به آن‌جا مى‌برده مثلًا اسب را در اصطبلى كه صاحبش براى آن درست كرده ببندد.

مسأله ٢٣٥٧- اگر چيز نجس را براى استعمال خوردن و آشاميدن عاريه دهد، بايد نجس بودن آن را به كسى كه عاريه مى‌كند بگويد.

مسأله ٢٣٥٨- چيزى را كه عاريه كرده بدون اجازه صاحب آن نمى‌تواند به ديگرى اجاره، يا عاريه دهد.