موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢١٤ - ٦- شك در نماز مستحبى

كند و خواندن نماز احتياط لازم نيست ونيز اگر امام يقين يا گمان داشته باشد كه چند ركعت خوانده است و مأموم در شماره ركعت‌هاى نماز شك كند، بايد به شك خود اعتنا ننمايد.

٦- شك در نماز مستحبى‌

مسأله ١١٩٣- اگر در شماره ركعت‌هاى نماز مستحبى شك كند، چنانچه طرف بيشتر شك، نماز را باطل مى‌كند، بايد بنا را بر كمتر بگذارد؛ مثلًا اگر در نافله صبح شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت، بايد بنا بگذارد كه دو ركعت خوانده است و اگر طرف بيشتر شك، نماز را باطل نمى‌كند؛ مثلًا شك كند كه دو ركعت خوانده يا يك ركعت به هر طرف شك عمل كند، نمازش صحيح است.

مسأله ١١٩٤- كم شدن ركن، نافله را باطل مى‌كند بنابر احتياط واجب، ولى زياد شدن ركن، آن را باطل نمى‌كند، پس اگر يكى از كارهاى نافله را فراموش كند و موقعى يادش بيايد كه مشغول ركن بعد از آن شده بايد آن كار را انجام دهد و دوباره آن ركن را به‌جا آورد؛ مثلًا اگر در بين ركوع يادش بيايد كه سوره را نخوانده، بايد برگردد و سوره را بخواند و دوباره به ركوع رود.

مسأله ١١٩٥- اگر در يكى از كارهاى نافله شك كند، خواه ركن باشد يا غير ركن، چنانچه محل آن نگذشته، بايد به‌جا آورد و اگر محل آن گذشته، به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ١١٩٦- اگر در نماز مستحبى دو ركعتى، گمانش به سه ركعت يا بيشتر برود يا گمانش به دو ركعت يا كمتر برود بايد به همان گمان عمل كند، مگر آن كه موجب بطلان باشد كه در اين صورت گمان، حكم شك را دارد، مثلًا اگر گمانش به يك ركعت مى‌رود احتياطاً بايد يك ركعت ديگر بخواند.

مسأله ١١٩٧- اگر در نماز نافله كارى كند كه براى آن سجده سهو واجب مى‌شود، يا