موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٥٨ - احكام وضوى جبيره

را باز كند و وضو بگيرد، چه زخم و مانند آن در صورت و دست‌ها باشد، يا جلوى سر و روى پاها.

مسأله ٣٢٨- اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت يا دست‌ها باشد و بشود روى آن را باز كرد، چنانچه ريختن آب، روى آن ضرر دارد و كشيدن دست تر ضرر ندارد، واجب است دست تر روى آن بكشد.

مسأله ٣٢٩- اگر نمى‌شود روى زخم را باز كرد ولى زخم و چيزى كه روى آن گذاشته پاك است و رسانيدن آب به زخم ممكن است و ضرر و زحمت و مشقت هم ندارد، بايد آب را به روى زخم برساند، و اگر زخم يا چيزى كه روى آن گذاشته نجس است، چنانچه آب كشيدن آن و رساندن آب به روى زخم ممكن باشد بدون زحمت و مشقت، بايد آن را آب بكشد و موقع وضو آب را به زخم برساند، و در صورتى كه آب براى زخم ضرر دارد، يا آن كه رساندن آب به روى زخم ممكن نيست، يا زخم نجس است و نمى‌شود آن را آب كشيد، بايد اطراف زخم را بشويد، و اگر جبيره پاك است روى آن را مسح كند، و اگر جبيره نجس است يا نمى‌شود روى آن را دست تر كشيد، مثلًا دوايى است كه به دست مى‌چسبد، پارچه پاكى را به طورى كه جزء جبيره حساب شود، روى آن بگذارد و دست تر روى آن بكشد، و اگر اين هم ممكن نيست احتياط واجب آن است كه وضو بگيرد و تيمم هم بنمايد.

مسأله ٣٣٠- اگر جبيره، تمام صورت يا تمام يكى از دست‌ها را فرا گرفته باشد باز احكام جبيره جارى، و وضوى جبيره‌اى كافى است، ولى اگر معظم اعضاى وضو را گرفته باشد، بنابر احتياط، بايد جمع نمايد بين عمل جبيره و تيمم، اگرچه كفايت تيمم در اين صورت بعيد نيست.

مسأله ٣٣١- اگر جبيره تمام اعضاى وضو را گرفته باشد، بايد تيمم بنمايد.

مسأله ٣٣٢- كسى كه در كف دست و انگشت‌ها جبيره دارد و در موقع وضو دست‌