موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٩ - شرايط وضو

بودن آن‌جا نبوده وضو باطل است، و اگر مى‌داند ملتفت بوده، يا شك دارد كه ملتفت بوده يا نه، وضو صحيح است. و در هر صورت جايى را كه نجس بوده بايد آب بكشد.

مسأله ٢٧٩- اگر در صورت يا دست‌ها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند نمى‌آيد و آب براى آن ضرر ندارد، بايد در آب كر يا جارى فرو برد و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد، بعد به دستورى كه گفته شد وضوى ارتماسى بگيرد.

شرط هفتم: آن كه وقت براى وضو و نماز كافى باشد.

مسأله ٢٨٠- هرگاه وقت به قدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد، تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مى‌شود، بايد تيمم كند، ولى اگر براى وضو و تيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد.

مسأله ٢٨١- كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند، اگر وضو بگيرد صحيح است چه براى آن نماز وضو بگيرد يا براى كار ديگر.

شرط هشتم: آن كه به قصد قربت؛ يعنى براى انجام فرمان خداوند عالم، وضو بگيرد، و اگر براى خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است.

مسأله ٢٨٢- لازم نيست نيت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند ولى بايد در تمام وضو متوجه باشد كه وضو مى‌گيرد. به طورى كه اگر از او بپرسند چه مى‌كنى بگويد وضو مى‌گيرم.

شرط نهم: آن كه وضو را به ترتيبى كه گفته شد به‌جا آورد؛ يعنى اول صورت و بعد دست راست و بعد دست چپ را بشويد و بعد از آن سر و بعد پاها را مسح نمايد، و بايد پاى راست را پيش از پاى چپ مسح كند، و اگر به اين ترتيب وضو نگيرد باطل است.

شرط دهم: آن كه كارهاى وضو را پشت سر هم انجام دهد.

مسأله ٢٨٣- اگر بين كارهاى وضو به قدرى فاصله شود كه وقتى مى‌خواهد جايى‌