موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٧٨ - احكام نذر و عهد

مسأله ٢٦٤٦- هرگاه فرزند، نذرى كند اگرچه بدون اجازه پدر هم باشد بايد به آن نذر عمل نمايد.

مسأله ٢٦٤٧- انسان كارى را مى‌تواند نذر كند كه انجام آن برايش ممكن باشد بنابراين كسى كه نمى‌تواند پياده كربلا برود، اگر نذر كند كه پياده برود، نذر او صحيح نيست.

مسأله ٢٦٤٨- اگر نذر كند كه كار حرام يا مكروهى را انجام دهد، يا كار واجب يا مستحبى را ترك كند، نذر او صحيح نيست.

مسأله ٢٦٤٩- اگر نذر كند كه كار مباحى را انجام دهد يا ترك نمايد. چنانچه به‌جا آوردن آن و تركش از هر جهت مساوى باشد، نذر او صحيح نيست و اگر انجام آن از جهتى بهتر باشد و انسان به قصد همان جهت نذر كند، مثلًا نذر كند غذايى را بخورد كه براى عبادت قوّت بگيرد نذر او صحيح است. و نيز اگر ترك آن از جهتى بهتر باشد و انسان براى همان جهت نذر كند كه آن را ترك نمايد مثلًا براى اين كه دود مضر است نذر كند كه آن را استعمال نكند نذر او صحيح مى‌باشد.

مسأله ٢٦٥٠- اگر نذر كند نماز واجب خود را در جايى بخواند كه به خودى خود ثواب نماز در آن‌جا زياد نيست مثلًا نذر كند نماز را در اتاق بخواند، چنانچه نماز خواندن در آن‌جا از جهتى بهتر باشد مثلًا به واسطه اين كه خلوت است انسان حضور قلب پيدا مى‌كند، نذر صحيح است.

مسأله ٢٦٥١- اگر نذر كند عملى را انجام دهد، بايد همان طور كه نذر كرده به‌جا آورد پس اگر نذر كند كه روز اول ماه صدقه بدهد، يا روزه بگيرد، يا نماز اول ماه بخواند چنانچه قبل از آن روز يا بعد از آن به‌جا آورد كفايت نمى‌كند. و نيز اگر نذر كند كه وقتى مريض او خوب شد صدقه بدهد، چنانچه پيش از آن كه خوب شود صدقه را بدهد كافى نيست.

مسأله ٢٦٥٢- اگر نذر كند روزه بگيرد ولى وقت و مقدار آن را معيّن نكند چنانچه‌