موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٣٢٦ - زكات گندم و جو و خرما و كشمش

مسأله ١٨٨٤- اگر زمينى را بخرد و در آن زمين گندم يا جو بكارد، پولى را كه براى خريد زمين داده جزء مخارج حساب نمى‌شود، ولى اگر زراعت را بخرد، پولى را كه براى خريد آن داده مى‌تواند جزء مخارج حساب نمايد و از حاصل كم كند، اما بايد قيمت كاهى را كه از آن به دست مى‌آيد، از پولى كه براى خريد زراعت داده كسر نمايد مثلًا اگر زراعتى را پانصد تومان بخرد و قيمت كاه آن صد تومان باشد، فقط چهار صد تومان آن را مى‌تواند جزء مخارج حساب نمايد.

مسأله ١٨٨٥- كسى كه بدون گاو و چيزهاى ديگر كه براى زراعت لازم است مى‌تواند زراعت كند، اگر اينها را بخرد، نبايد پولى را كه براى خريد اينها داده جزء مخارج حساب نمايد.

مسأله ١٨٨٦- كسى كه بدون گاو و چيزهاى ديگرى كه براى زراعت لازم است نمى‌تواند زراعت كند، اگر آنها را بخرد و به واسطه زراعت به كلى از بين بروند، مى‌تواند تمام قيمت آنها را جزء مخارج حساب نمايد و اگر مقدارى از قيمت آنها كم شود مى‌تواند آن مقدار را جزء مخارج حساب كند ولى اگر بعد از زراعت چيزى از قيمتشان كم نشود، نبايد چيزى از قيمت آنها را جزء مخارج حساب نمايد.

مسأله ١٨٨٧- اگر در يك زمين جو و گندم و چيزى مثل برنج و لوبيا كه زكات آن واجب نيست بكارد، خرج‌هايى كه براى هر كدام آنها كرده فقط پاى همان حساب مى‌شود، ولى اگر براى هر دو مخارجى كرده بايد به هر دو، قسمت نمايد، مثلًا اگر هر دو به يك اندازه بوده، مى‌تواند نصف مخارج را از جنسى كه زكات دارد كسر نمايد.

مسأله ١٨٨٨- اگر براى سال اول عملى مانند شخم زدن انجام دهد اگرچه براى سال‌هاى بعد هم فايده داشته باشد بايد مخارج آن را از سال اول كسر كند، ولى اگر براى چند سال عمل كند بايد بين آنها تقسيم نمايد.

مسأله ١٨٨٩- اگر انسان در چند شهر كه فصل آنها با يكديگر اختلاف دارد و زراعت و ميوه آنها در يك وقت به دست نمى‌آيد گندم يا جو يا خرما يا انگور داشته‌