موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٩١ - جاهايى كه فقط قضاى روزه واجب است

روزه‌دار خود را مجبور به جماع كند، ولى اگر او را مجبور نمايد بنابر احتياط بايد كفاره‌اش را بدهد.

مسأله ١٦٨٤- انسان نبايد در به‌جا آوردن كفاره كوتاهى كند، ولى لازم نيست فوراً آن را انجام دهد.

مسأله ١٦٨٥- اگر كفاره بر انسان واجب شود و چند سال آن را به‌جا نياورد، چيزى بر آن اضافه نمى‌شود.

مسأله ١٦٨٦- كسى كه بايد براى كفاره يك روز شصت فقير را طعام بدهد، اگر به شصت فقير دسترسى دارد، نبايد به هر كدام از آنها بيشتر از يك مد كه تقريباً ده سير است طعام بدهد، يا يك فقير را بيشتر از يك مرتبه سير نمايد، ولى چنانچه انسان اطمينان داشته باشد كه فقير طعام را به عيالات خود مى‌دهد يا به آنها مى‌خوراند مى‌تواند براى هر يك از عيالات فقير اگرچه صغير باشند يك مد به آن فقير بدهد.

مسأله ١٦٨٧- كسى كه قضاى روزه رمضان را گرفته، اگر بعد از ظهر عمداً كارى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، بايد به ده فقير هر كدام يك مد كه تقريباً ده سير است طعام بدهد و اگر نمى‌تواند بنابر احتياط واجب بايد سه روز پى در پى روزه بگيرد.

جاهايى كه فقط قضاى روزه واجب است‌

مسأله ١٦٨٨- در چند صورت فقط قضاى روزه بر انسان واجب است و كفاره واجب نيست:

اول: آن كه روزه‌دار در روز ماه رمضان عمداً قى كند.

دوم: آن كه در شب ماه رمضان جنب باشد و به تفصيلى كه در مسأله ١٦٣٠ گفته شد تا اذان صبح از خواب سوم بيدار نشود.

سوم: عملى كه روزه را باطل مى‌كند به‌جا نياورد ولى نيت روزه نكند، يا ريا كند، يا قصد كند كه روزه نباشد.