موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٨٩ - كفاره روزه

بر او واجب است. ولى اگر جماع او حرام باشد يك كفاره جمع واجب مى‌شود.

مسأله ١٦٦٨- اگر روزه‌دار در يك روز ماه رمضان چند مرتبه غير جماع، كار ديگرى كه روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، براى همه آنها يك كفاره كافى است.

مسأله ١٦٦٩- اگر روزه‌دار جماع حرام كند و بعد با حلال خود جماع نمايد يك كفاره جمع كافى است.

مسأله ١٦٧٠- اگر روزه‌دار كارى كه حلال است و روزه را باطل مى‌كند، انجام دهد، مثلًا آب بياشامد و بعد كار ديگرى كه حرام است و روزه را باطل مى‌كند انجام دهد، مثلًا غذاى حرامى بخورد، يك كفاره كافى است.

مسأله ١٦٧١- اگر روزه‌دار آروغ بزند و چيزى در دهانش بيايد، چنانچه عمداً آن را فرو ببرد، روزه‌اش باطل است. و بايد قضاى آن را بگيرد و كفاره هم بر او واجب مى‌شود، و اگر خوردن آن چيز حرام باشد، مثلًا موقع آروغ زدن، خون يا غذايى كه از صورت غذا بودن خارج شده، به دهان او بيايد و عمداً آن را فرو برد، بايد قضاى آن روزه را بگيرد و بنابر احتياط، كفاره جمع هم بر او واجب مى‌شود.

مسأله ١٦٧٢- اگر نذر كند كه روز معينى را روزه بگيرد، چنانچه در آن روز عمداً روزه خود را باطل كند، بايد يك بنده آزاد نمايد يا دو ماه پى در پى روزه بگيرد يا به شصت فقير طعام دهد.

مسأله ١٦٧٣- اگر به گفته كسى كه مى‌گويد مغرب شده افطار كند و بعد بفهمد مغرب نبوده است، قضا و كفاره بر او واجب مى‌شود. ولى اگر خبر دهنده عادل بوده فقط قضاى آن روز واجب است.

مسأله ١٦٧٤- كسى كه عمداً روزه خود را باطل كرده، اگر بعد از ظهر مسافرت كند، يا پيش از ظهر براى فرار از كفاره سفر نمايد، كفاره از او ساقط نمى‌شود بلكه اگر قبل از ظهر مسافرتى براى او پيشامد كند، بنابر احتياط كفاره بر او واجب است.