موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٧٦ - ٢- جِماع

دهان جمع شده باشد، روزه را باطل نمى‌كند.

مسأله ١٥٨٠- فرو بردن اخلاط سر و سينه، تا به فضاى دهان نرسيده اشكال ندارد، ولى اگر داخل فضاى دهان شود، احتياط واجب آن است كه آن را فرو نبرد.

مسأله ١٥٨١- اگر روزه‌دار به قدرى تشنه شود كه بترسد از تشنگى بميرد مى‌تواند به اندازه‌اى كه از مردن نجات پيدا كند آب بياشامد ولى روزه او باطل مى‌شود، و اگر ماه رمضان باشد، بايد در بقيه روز از به‌جا آوردن كارى كه روزه را باطل مى‌كند خوددارى نمايد.

مسأله ١٥٨٢- جويدن غذا براى بچه يا پرنده و چشيدن غذا و مانند اينها كه معمولًا به حلق نمى‌رسد، اگرچه اتفاقاً به حلق برسد، روزه را باطل نمى‌كند، ولى اگر انسان از اول بداند كه به حلق مى‌رسد چنانچه فرو رود، روزه‌اش باطل مى‌شود و بايد قضاى آن را بگيرد و كفاره هم بر او واجب است.

مسأله ١٥٨٣- انسان نمى‌تواند براى ضعف، روزه را بخورد، ولى اگر ضعف او به قدرى است كه معمولًا نمى‌شود آن را تحمل كرد، خوردن روزه اشكال ندارد.

٢- جِماع‌

مسأله ١٥٨٤- جماع روزه را باطل مى‌كند، اگرچه فقط به مقدار ختنه‌گاه داخل شود و منى هم بيرون نيايد.

مسأله ١٥٨٥- اگر كمتر از مقدار ختنه‌گاه داخل شود و منى هم بيرون نيايد، روزه باطل نمى‌شود ولى كسى كه آلتش را بريده‌اند اگر كمتر از ختنه‌گاه را هم داخل كند روزه‌اش باطل مى‌شود.

مسأله ١٥٨٦- اگر شك كند كه به اندازه ختنه‌گاه داخل شده يا نه، روزه او صحيح است و كسى هم كه آلتش را بريده‌اند اگر شك كند كه دخول شده يا نه، روزه او صحيح است.