موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٢٩ - نماز مسافر

بخواند و بعد بفهمد كه هشت فرسخ نبوده، بايد آن را چهار ركعتى به‌جا آورد و اگر وقت گذشته قضا نمايد.

مسأله ١٢٧٧- كسى كه يقين دارد سفرش هشت فرسخ نيست، يا شك دارد كه هشت فرسخ هست يا نه، چنانچه در بين راه بفهمد كه سفر او هشت فرسخ بوده، اگرچه كمى از راه باقى باشد، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر بعد از تمام خواندن نماز، فهميد سفرش هشت فرسخ بوده، بنابر اقوا بايد نماز را دوباره شكسته اعاده نمايد، و در صورتى كه وقت گذشته باشد، بايد بنابر احتياط واجب، نماز را دوباره قضا نمايد.

مسأله ١٢٧٨- اگر بين دو محلى كه فاصله آنها كمتر از چهار فرسخ است، چند مرتبه رفت و آمد كند، اگرچه روى هم رفته هشت فرسخ شود، بايد نماز را تمام بخواند.

مسأله ١٢٧٩- اگر محلى دو راه داشته باشد، يك راه آن كمتر از هشت فرسخ و راه ديگر آن هشت فرسخ يا بيشتر باشد، چنانچه انسان از راهى كه هشت فرسخ است به آن‌جا برود، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر از راهى كه هشت فرسخ نيست برود، بايد تمام بخواند.

مسأله ١٢٨٠- اگر شهر ديوار دارد، بايد ابتداى هشت فرسخ را از ديوار شهر حساب كند، و اگر ديوار ندارد بايد از خانه‌هاى آخر شهر حساب نمايد.

شرط دوم: آن كه از اول مسافرت قصد هشت فرسخ را داشته باشد، پس اگر به جايى كه كمتر از هشت فرسخ است مسافرت كند و بعد از رسيدن به آن‌جا قصد كند جايى برود كه با مقدارى كه آمده هشت فرسخ شود، چون از اول قصد هشت فرسخ را نداشته، بايد نماز را تمام بخواند. ولى اگر بخواهد از آن‌جا هشت فرسخ برود يا چهار فرسخ برود و به وطنش يا به جايى كه مى‌خواهد ده روز بماند برگردد بايد نماز را شكسته بخواند.

مسأله ١٢٨١- كسى كه نمى‌داند سفرش چند فرسخ است، مثلًا براى پيدا كردن‌