موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٢١ - نماز احتياط

در شك بين سه و چهار اگر موقعى كه دو ركعت نماز احتياط نشسته را مى‌خواند، يادش بيايد كه نماز را دو ركعت خوانده، چون نمى‌تواند دو ركعت نشسته را به جاى دو ركعت ايستاده حساب كند، به احتياط واجب بايد نماز احتياط نشسته را رها كند و دو ركعت كسرى نمازش را بخواند و نماز را هم دوباره به‌جا آورد.

مسأله ١٢٢٦- اگر شك كند نماز احتياطى را كه بر او واجب بوده به‌جا آورده يا نه، چنانچه وقت نماز گذشته به شك خود اعتنا نكند، و اگر وقت دارد، در صورتى كه مشغول كار ديگرى نشده و از جاى نماز برنخاسته و كارى هم مثل روگرداندن از قبله كه نماز را باطل مى‌كند انجام نداده بايد نماز احتياط را بخواند و اگر مشغول كار ديگرى شده يا كارى كه نماز را باطل مى‌كند به‌جا آورده، يا بين نماز و شك او زياد طول كشيده، احتياط استحبابى آن است كه نماز احتياط را به‌جا آورد و نماز را هم دوباره بخواند، اگرچه مى‌تواند بنابر انجام نماز احتياط گذارد و بر همان اكتفا نمايد.

مسأله ١٢٢٧- اگر در نماز احتياط، ركنى را زياد كند، يا مثلًا به جاى يك ركعت دو ركعت بخواند، نماز احتياط باطل مى‌شود بنابر احتياط واجب، و بايد دوباره نماز احتياط و اصل نماز را بخواند.

مسأله ١٢٢٨- موقعى كه مشغول نماز احتياط است اگر در يكى از كارهاى آن شك كند، چنانچه محل آن نگذشته، بايد به‌جا آورد و اگر محلش گذشته، بايد به شك خود اعتنا نكند، مثلًا اگر شك كند كه «حمد» خوانده يا نه، چنانچه به ركوع نرفته بايد بخواند، و اگر به ركوع رفته بايد به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ١٢٢٩- اگر در شماره ركعت‌هاى نماز احتياط شك كند، بايد بنا را بر بيشتر بگذارد ولى چنانچه طرف بيشتر شك نماز را باطل مى‌كند، بنابر كمتر گذارد و احتياط مستحب آن است كه نماز احتياط را دوباره بخواند و بعد از آن اصل نماز را اعاده نمايد.