موسوعة الإمام الخميني 29 (رساله توضيح المسائل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٦٧ - ترجمه اذان و اقامه

مسأله ٩٢١- اگر در اذان و اقامه صدا را در گلو بيندازد چنانچه غنا شود؛ يعنى به طور آوازه‌خوانى كه در مجالس لهو و بازيگرى معمول است اذان و اقامه را بگويد، حرام است و اگر غنا نشود مكروه مى‌باشد.

مسأله ٩٢٢- در پنج نماز اذان ساقط مى‌شود: اول: نماز عصر روز جمعه. دوم: نماز عصر روز عرفه كه روز نهم ذى حجه است. سوم: نماز عشاى شب عيد قربان، براى كسى كه در مشعر الحرام باشد. چهارم: نماز عصر و عشاى زن مستحاضه. پنجم: نماز عصر و عشاى كسى كه نمى‌تواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند و در اين پنج نماز در صورتى اذان ساقط مى‌شود كه با نماز قبلى فاصله نشود يا فاصله كمى بين آنها باشد، ولى فاصله شدن نافله و تعقيب ضرر ندارد.

مسأله ٩٢٣- اگر براى نماز جماعتى اذان و اقامه گفته باشند، كسى كه با آن جماعت نماز مى‌خواند، نبايد براى نماز خود اذان و اقامه بگويد.

مسأله ٩٢٤- اگر براى خواندن نماز جماعت به مسجد رود و ببيند جماعت تمام شده تا وقتى كه صف‌ها به‌هم نخورده و جمعيت متفرق نشده، نمى‌تواند براى نماز خود اذان و اقامه بگويد در صورتى كه براى جماعت اذان و اقامه گفته شده باشد.

مسأله ٩٢٥- در جايى كه عده‌اى مشغول نماز جماعتند، يا نماز آنان تازه تمام شده و صف‌ها به‌هم نخورده است، اگر انسان بخواهد فرادا يا با جماعت ديگرى كه برپا مى‌شود نماز بخواند، با سه شرط اذان و اقامه از او ساقط مى‌شود:

اول: آن كه براى آن نماز، اذان و اقامه گفته باشند.

دوم: آن كه نماز جماعت باطل نباشد.

سوم: آن كه نماز او و نماز جماعت در يك مكان باشد، پس اگر نماز جماعت، داخل مسجد باشد و او بخواهد در بام مسجد نماز بخواند، مستحب است اذان و اقامه بگويد.