پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٣٤ - نكته ها

هر كس كه بخواهد جان خود رادر راه ما فدا كند و جوياى ديدار خداوند است، با ما بيايد.

اين كه فرمود: «كَأنّي بِاوْصالِي؛ مى‌بينم كه گرگهاى بيابان‌ها ميان «نواويس و كربلا» بند بند مرا از هم جدا كرده و شكم‌هاى تهى خود را از پيكر من سير مى‌سازند» دليل ديگرى است، هم بر آگاهى امام حسين عليه السلام از شهادت خود و هم، جايى كه شهادت‌گاهِ اوست.

نويسنده كتاب شهيد جاويد مى‌گويد:

ممكن است بگوييم اين خطبه را امام حسين عليه السلام در روز عاشورا كه، از نظر مجارى طبيعى، شهادت وى حتمى شده بود، ايراد فرموده است، نه در مكه. [١]

در پاسخ ايشان بايد گفت: اگر سخن بر سرِ امكان است، امكان ديگرى نيز هست، و آن اين‌كه امام عليه السلام دوبار و در دو جا؛ يكى در مكّه و ديگرى در كربلا، چنين خطبه‌اى را ايراد كرده است. [٢] و جالب اين كه اختلاف در پاره‌اى تعبيرها خود تأكيد و تأييدى بر اين امكان است؛ و اين كه امام عليه السلام فقط در مكّه اين خطبه را ايراد كرده باشد نيز، ممكن است؛ چرا كه:

أوّلًا: در كتاب لهوف به آن تصريح شده است. [٣]

ثانياً: در كتاب «اربعين الحسينيه» [٤] به نقل از منابعى چون «كشف الغُمّه و ...» آمده‌است كه همگى برآن‌اند، كه ايراد اين خطبه در مكّه بوده است.

[١]. شهيد جاويد، ص ١٣٨.

[٢]. خوارزمى در مقتل خود ايراد اين خطبه را با اندكى اختلاف با آن چه در متن آمده است، در روز عاشورا مى‌داند، (ج ١، ص ٢٥٤).

[٣]. لهوف في قتلى الطفوف، ص ٣٨.

[٤]. نوشته حاج ميرزا محمّد ارباب (اشراقى).