پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٨١ - بررسى پاره اى از روايات
وَ فِى هذَا لِيَكُونَ الرَّسُولُ شَهِيدًا عَلَيْكُمْ وَ تَكُونُواْ شُهَدَآءَ عَلَى النَّاسِ». [١]
در راه خدا جهاد كنيد چنان كه سزاوار جهاد است، او شما را [بر همه ملّتها] برگزيده است، و بر شما در كار دين هيچ تنگى و دشوارى ننهاده است؛ اين همان آيين پدرتان ابراهيم است- يا آيين پدرتان ابراهيم را پيروى كنيد- او (خداى) پيش از اين- در كتابهاى پيشين- و در اين [قرآن] شما را مسلمان ناميد، تا اين كه پيامبر- محمّد صلى الله عليه و آله- بر شما گواه باشد و شما بر مردم گواه باشيد. [٢]
تعبيرهاى «هُوَ اجْتَبكُمْ»، «مِلَّةَ أَبِيكُمْ إِبْرَ هِيمَ»، «هُوَ سَمكُمُ الْمُسْلِمِينَ» در اين آيه و «مِن ذُرّيَّتِنَآ أُمَّةً مُسْلِمَةً» در آيه ١٢٨ سوره بقره، حاكى از آن است كه مخاطب در «تَكُونُوا شُهَدَآءَ عَلَى النَّاسِ» امامان معصوماند. افزون بر همه اينها، تحقيقاً «شاهِد» و گواه غير از «مدّعى» يا «منكر» است. و «النّاس» نيز، همه مردماند؛ يعنى امامان عليهم السلام گواهِ همه مردماناند و انديشهها و رفتارهاى هيچ يك از مردم جهان، از آنها پوشيده نيست. در اين جهان از انديشه و رفتارهاشان آگاهند و در رستاخيز در حضور پروردگار گواهى مىدهند. شهادت و گواهى بر انديشهها و رفتارهاى آدميان، گستره دانشى است كه فراتر از دانشِ ظاهرِ قرآن و آموختهها از پيامبر گرامى است. امام باقر عليه السلام فرمود:
وَاللَّهِ انَّا لَخُزّانُ اللَّهِ فِي سَمَائِهِ وَأرْضِهِ، لا عَلى ذَهَبٍ وَلا عَلَى فِضَّةٍ
[١]. حجّ، آيه ٧٨.
[٢]. مضمون اين آيه، اشاره به آيه ١٢٨، سوره بقره است: «رَبَّنَا وَ اجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَ مِن ذُرّيَّتِنَآ أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ». و اين ابراهيم عليه السلام بود كه پيش از نزول قرآن، از خداوند طلب كرد، تا از نسل او «امّتى مسلمان» برآوَرَد، و او بود كه آنان را «مسلمان» ناميد، تا گواه بر اعمال و اخلاق و باورهاى آدميان باشند و پيامبر صلى الله عليه و آله گواهِ بر آنان.