پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٩٩ - فصل دوّم آيه ولايت

«إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ‌ و وَالَّذِينَ ءَامَنُواْ الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَوةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَوةَ وَهُمْ رَ كِعُونَ». [١] بى‌گمان سَرْوَر و سرپرست شما، خداوند و پيامبر اوست و [نيز] كسانى هستند كه ايمان آورده‌اند؛ همان كسانى كه نماز بر پا مى‌دارند و در حال ركوع زكات مى‌دهند.

سرپرستى مسلمانان؛ بر عهده خداوند و پيامبر اوست: اللَّهُ وَرَسولُهُ. و سپس، در طولِ سرپرستى پيامبر صلى الله عليه و آله، از آنِ شمارى از مؤمنان است: «وَالَّذِينَ ءَامَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَوةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَوةَ وَهُمْ رَ كِعُونَ». نه همه مؤمنان؛ چرا كه سرپرستى همه مؤمنان نسبت به همه، موجب هرج و مرج و مستلزم آشفتگى و از هم گسيختگىِ نظام اجتماعى است. در حالى كه خداوند در اين آيه (آيه ولايت) در مقام تشريع منصب ولايت و سرپرستى‌اى است، كه محور اصلى در تنظيم نهادهاى اجتماعى مسلمانان است. از اين رو، خداى تعالى با تعبير توصيفى: «وَالَّذِينَ ءَامَنُواْ ... وَهُمْ رَ كِعُونَ»، به توصيفِ: «وَالَّذِينَ ءَامَنُواْ»، پرداخته و مؤمنانى را منظور داشته است، كه نماز را بر پا مى‌دارند و زكات را مى‌پردازند؛ يعنى در شكل و قواره يك «قضيّه خارجى» كه بيانگرِ كارى ويژه از شخصى خاصّ است، گروهِ خاصّى از مؤمنان را، به سرپرستى مسلمانان برگزيده‌

[١]. مائده، آيه ٥٥.