پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٧٩ - صاحبانِ امر كيانند؟

امّا اين اصلِ نخستين و بديهى، در برخى موارد، كارايى خود را از دست مى‌دهد. آنجا كه در ميان انسان‌ها، كسى يا كسانى هستند كه در آن‌چه ويژگى انسان است؛ يعنى عقل و خرد و دانش و تجربه، بر ديگران برترى دارند. در اين گونه موارد، به حكم عقل و به استناد فطرت، كسى كه نمى‌داند از كسى كه مى‌داند و آن كه از تجربه، بهره‌اى نبرده است، از كسى كه داراى تجربه و كارآمد است و در نهايت، ناقص از كامل، و ناتوان از توانمند، پيروى مى‌كند. و اين مقتضاى فطرتِ آدمى است. پيروى كودك، از پدر و مادر در همه رفتارها و نيز رجوعِ «جاهل» به «عالم» در آن‌چه نمى‌داند، بر اساس همين اصل فطرى است.

بدين ترتيب، اگر كسى را در نظر بگيريم كه در همه جوانب زندگى فردى و اجتماعى و دانش‌ها و تجربه‌هايى كه مايه سعادت آدمى است، از همگان برتر است، بلكه وجودش سرشار از دانايى و شعور و بصيرت و درايت و حزم و دورانديشى است و بُردِ دانش او و ديگر سرمايه‌هاى معنوى‌اش، تا دورترين افق‌ها است. و راه‌هاى به سوى هدف زندگى، تا آخرين منزلگاه‌هاى آن و فراز و فرود و پيچ و خم‌هاى آن، و مهم‌تر، خودِ هدف را به خوبى مى‌شناسد و در پرتوِ عقل و