پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٧٧ - صاحبانِ امر كيانند؟
انسان موجودى است كه به حسب طبع و فطرت، آزاد آفريده شده است.
و در انديشه و عمل آزاد است؛ زيرا داراى عقل و اراده آزاد است و در پرتو آن مىتواند خوب و بد را تشخيص داده و هركدام را كه اراده كرد برگزيند.
از همين روست كه در سرنوشت خود و كارهايى كه به رهبرى خِرَد و بر اساس ارادهاش انجام مىدهد، داراى مسؤوليت است. و هيچكس در هيچ شرايطى حق ندارد كه اين آزادى را از او بگيرد و بر اراده او تسلّط يابد و او را تسليم خواستههاى خود گرداند. امّا در اين ميان، انسانهايى هستند كه از نظر استعداد و شعور، در سطحى بالاتر از ديگراناند، و بر اثرِ مطالعه و تحقيق و تجربهاندوزىِ بسيار و پختگى در كار و باروَر كردنِ نيروى عقل، در تشخيص خوب و بد و آنچه به صلاح آدميان است، گوى سبقت را ربودهاند و از درايت و بصيرت و درك برتر و نيرومندترى برخوردارند. و طبعاً بر ديگران است كه در هر چه مربوط به صلاح زندگى و سامان آن است، از اين گروه ممتاز پيروى كنند، يعنى آنها كه نمىدانند و توان تشخيص ندارند و تجربهاى نيندوختهاند و ناپخته و خاماند، آنهايى را كه مىدانند و توانِ تشخيص بالايى دارند و در گيرودار زندگى تجربهها اندوخته و از پختگىِ لازم برخوردارند، الگوى خويش قرار دهند و از فروغ دانش و آگاهى آنها روشنى بگيرند. البته اين پيروى، تنها در قلمروى است كه خود نمىداند. بنابراين، اصلِ جارى در ميان انسانها، عدم تفارق آنها با يكديگر است. و هيچكس در عرصه حيات انسان، حقِ سلطه بر ديگرى ندارد و نمىتواند ديگرى را به كارى وادارد، يا از كارى باز دارد، و جلوى