پاسداران وحى - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٧ - آموزه امامت، فعّال ترين حوزه فكرى مسلمانان

درست نداشته باشد، شرائط توحيد را كامل نكرده است؛ بلكه برخى از شرائط ايمان به توحيد را تباه ساخته است. افزون بر اين، از ورود شبهه در دلائل توحيد ايمن نيست. و اين موضوع مهم، «امامت» است كه بدون آن تكليف كامل و نيكو نخواهد بود.

و اين امام صادق عليه السلام است كه فرمود:

لَو لانَا مَا عُرِفَ اللَّهُ. [١]

اگر نبوديم، خداوند شناخته نمى‌شد.

در اهميت بنيادى و عميق اين اصل رفيع همين بس، كه پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله پس از ابلاغ توحيد، به مناسبت‌هاى گوناگون و در مواضع مختلف درباره اين اصل مهم اعتقادى سخن گفته است، كه دو مناسبت آن به لحاظ تاريخى از اهمّيت ويژه‌اى برخوردار است:

مناسبت يكم، همان نخستين روز دعوت علنى اسلام؛ روزى كه پيامبر صلى الله عليه و آله حركت اعتقادى خود را با دعوتى از خويشاوندانِ نزديك خود آشكار كرد. آن گاه كه زمينه‌هاى ذهنى و اجتماعى براى علنى شدن دعوت فراهم شده بود؛ روز پايه‌گذارى اسلام اجتماعى و اجتماع اسلامى. خداوند به عنوان تمهيد مقدّماتِ دعوت آشكار و كاملًا گسترده و فراگير، آيه «انذار» را نازل كرد و فرمود:

«وَ أَنذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ * وَ اخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ * فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنّى بَرِى‌ءٌ مّمَّا تَعْمَلُونَ * وَ تَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ». [٢]

[١]. بحار الانوار، ج ٢٤، ص ٨٧.

[٢]. شعراء، آيات ٢١٤- ٢١٧.