اين كه فرمود: «انَّ اللَّهَ اصْطَفى‌ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ ابْراهِيمَ وَ آلَ عِمرَانَ‌ [١] عَلَى الْعَالَمِينَ»؛ بدين معناست كه خداوند از ميان انسان‌هاى ممتازِ جهان، اينان را انتخاب كرد، نه اين كه اين بزرگان را بر همه جهانيان برترى داد.

بر اين اساس، اين گزينش براى همه جهان و تا پايان جهان نيست. و آن چه اين ادّعا را تأييد مى‌كند، اين آيه است:

«وَوَهَبْنَا لَهُ‌و إِسْحقَ وَيَعْقُوبَ كُلًّا هَدَيْنَا وَنُوحًا هَدَيْنَا مِن قَبْلُ وَمِن ذُرّيَّتِهِ‌ ى‌ دَاوُودَ وَسُلَيْمنَ وَأَيُّوبَ وَيُوسُفَ وَمُوسَى‌ وَ هرُونَ وَكَذَ لِكَ نَجْزِى الْمُحْسِنِينَ * وَزَكَرِيَّا وَيَحْيَى‌ وَعِيسَى‌ وَإِلْيَاسَ كُلٌّ مّنَ الصلِحِينَ * وَإِسْمعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعلَمِينَ * وَمِنْ ءَابَآ ل هِمْ وَذُرّيتِهِمْ وَإِخْوَ نِهِمْ وَاجْتَبَيْنهُمْ وَهَدَيْنهُمْ إِلَى‌ صِرَ طٍ مُّسْتَقِيمٍ». [٢]

و او را اسحاق و يعقوب بخشيديم، همه را راه نموديم، و نوح را پيش از آن راه نموديم و از فرزندان او داود و سليمان و ايوب و يوسف و موسى و هارون را [راه نموديم‌]، و نيكوكاران را اين چنين‌

[١]. مراد از «عمران» در اين آيه- خواه پدر مريم باشد، خواه پدر موسى- يكى از «ذرّيه» ابراهيم است. و از سويى آل ابراهيم نيز، ذُرّيه اوست. بنابراين، آوردنِ آل‌ابراهيم به دنبال آل عمران، دليل آن است كه مراد از آل ابراهيم در اين آيه همه آن‌ها نيستند؛ بلكه برخى از آن‌هاست. افزون بر اين، به دلالتِ: «أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلَى‌ مَآ ءَاتَل- هُمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ‌ى فَقَدْ ءَاتَيْنَآ ءَالَ إِبْرَ هِيمَ الْكِتبَ وَالْحِكْمَةَ وَءَاتَيْنهُم مُّلْكًا عَظِيمًا»؛ يا اين‌كه به مردم براى آن‌چه خداوند به آنان از بخشش خود داده است، رشك مى‌برند؟ بى‌گمان ما به خاندان ابراهيم كتاب [آسمانى‌] و فرزانگى داديم و به آنان فرمانروايى سترگى بخشيديم» (نساء، آيه ٥٤)، كه در مقام اعتراض به بنى اسرائيل است، آل‌ابراهيم، بنى اسرائيل يعنى دودمان اسحاق و يعقوب نيست؛ چرا كه بنى اسرائيل همان دودمانِ يعقوب‌اند. نتيجه اين‌كه آل‌ابراهيم تنها نسل معصوم از دودمانِ اسماعيل خواهد بود كه سرآمد آن‌ها محمّد صلى الله عليه و آله و دودمانِ ايشان است، (الميزان، ج ٣، ص ١٩٢).

[٢]. الانعام، آيات ٨٤- ٨٧.