إِنِّي قَدْ تَرَكْتُ فِيكُمُ الثَّقَلَيْنِ، مَا انْ تَمَسَّكْتُمْ بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا بَعْدِي، وأَحَدُهُمَا أَكْبَرُ مِنَ الآْخَرِ: كِتَابُ اللَّهِ حَبْلٌ مَمْدُودٌ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الأَرْضِ، وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي أَلَا وَانَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا، حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ. [١]

در ميان شما امّت، دو يادگار گرانبها مى‌گذارم، كه يكى از ديگرى بزرگتر است، ١- كتاب خدا، كه ريسمانى است آويخته از آسمان (عالَم الهى) تا زمين. ٢- عترت و خاندانم، اكنون خوب بنگريد كه پس از من، با آن دو چگونه رفتار خواهيد كرد. زيرا اين دو، «هرگز» از هم جدا نمى‌شوند، تا [در روز رستاخيز]، در لبِ حوض كوثر نزد من آيند.

٧- ابو جعفر امام محمّد باقر عليه السلام پس از برشمردنِ تكيه گاه‌هاى اسلام، فرمود:

أَمَا لَوْ أَنَّ رَجُلًا قَامَ لَيْلَهُ، وَ صَامَ نَهَارَهُ، وَ تَصَدَّقَ بِجَمِيعِ مَالِهِ، وَ حَجَّ جَمِيعَ دَهْرِهِ، وَ لَمْ يَعْرِفْ وَلايَةَ وَلِيِّ اللَّهِ فَيُوَالِيَهُ، وَ يَكُونَ جَمِيعُ‌

[١]. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بارهاى بار، و با تعبيرهاى مهمّ و بسيار، در عرصه‌هاى مختلف زمانى و مكانى، به ويژه در سال آخر زندگى پر بارش، در عرفه، مسجدِ خَيف، غديرِ خُم، آخرين سخنرانى، و وصيّت خصوصى، درباره قرآن و اهل بيت و اين كه تمسك به اين هر دو با هم، سبب نجات امت از ضلالت و گمراهى است، سخن گفته است «ما انْ تَمسّكَتُم بِهِما لن تَضِلّوا». و به طور صريح و قاطع فرمود: هرگز، هرگز، تا دامنه قيامت، اين دو از هم جدا نخواهند شد: «لَنْ يَفْتَرِقا حَتّى‌ يَرِدا عَلَى الحَوْضَ» (در نفحات الازهار في خلاصة عبقات الانوار، ج ٢، ص ٩٠ به بعد؛ المراجعات، مراجعه ٨، بسيارى از منابع آن، آمده است و از علامه امينى (صاحب «الغدير») شنيده شده است كه مى‌فرمود: من در پژوهش‌هاى خويش، شمار عالمان و محدّثانِ اهل سنّت، كه اين حديث را روايت كرده‌اند، به مقدارى بسيار بيش‌تر از گروه بزرگ مذكور در «عبقات» رسانده‌ام. و آن بزرگوار حديث ثقلين را در مجلّدات چاپ نشده «الغدير» آورده است، (پيام جاودانه، ص ١٩٥).